bridging concept

Wisława

2012-02-09T20:37:00.002Z

    Żyjemy dłużej,

ale mniej dokładnie

i krótszymi zdaniami.

Podróżujemy szybciej, 

częściej, dalej

i przywozimy slajdy

zamiast wspomnień

Dziś Kraków pożegnał poetkę na cmentarzu Rakowickim.

ACTA

2012-01-28T18:58:00.009Z

Zanim dopadnie nas ustawa antypiracka (ACTA), którą parlament cichcem przygotował za naszymi plecami, wklejam spiratowany wiersz Tuwima (na szarym, żeby było jasne, że sama go nie napisałam).

Informuję czyhających na mnie stróżów prawa, że nie osiągam z tego tytułu żadnych korzyści materialnych. Co najwyżej niematerialne.

My — ze wszystkimi naszymi błędami,

Tu z jakąś winą, a ówdzie i z grzechem,

My, twardzi, szorstcy, nieprzejednani,

Z zaciśniętymi kamiennie pięściami —

Ach, mimo wszystko jesteśmy uśmiechem,

Ziemi majowej szczęśliwym oddechem,

Słońcem młodzieńczym na świeżej polanie,

Świtem, pachnącym igliwiem leśnym,

Ust niecierpliwych słodkim pośpiechem —

— Oto, kto my jesteśmy.

I takich właśnie — błądzących często,

Gniewnych, zaciekłych w Ostatnim Boju,

Tu z błędem smutnym, tam z winą ciężką,

Trudnych, surowych, ugrzęzłych w znoju,

Takich nas wspomni wieczne Zwycięstwo,

Wspomną stulecia szczęścia, pokoju —

Ale tak wspomną, jak się wspomina

Ziemi majowej tchnienie szczęśliwe,

Świt przesycony leśnym igliwiem,

I tę polanę... gdzie ta dziewczyna...

I ten wiersz do Niej... jak się zaczynał?...

Jakoś najtkliwiej i najboleśniej:

"Mglistą, daleką widzę cię we śnie,

Moja jedyna..."

— Oto, kto my jesteśmy.

kropka

2011-11-27T20:45:00.003Z

Późna jesień,

Ptaki nafajdały mi na samochód tak, że rano ledwie znalazłam klamkę. Na domiar złego spadł deszcz i rozmazał łajno na przedniej szybie w artystyczne wzory.

Życie wraca do normy. Odpięłam się przez ostatni rok od polityki i życia społecznego. Czuję, że nadchodzi czas, żeby związać przerwane nitki, kontakty. Wyjść znów w świat, włączyć się w dialog.

Mała Ri odkrywa swoją dziecięcą niezależność. Wszystko jest na "nie"

- Zjesz rybkę?

- Nie- odpowiada Ri i wcina aż jej się małe uszki trzęsą.

Nie wiedzieć czemu myślę o jesieni w Moskwie. Jesień tam przecież już dawno się skończyła. Żółtoczerwone lasy za oknem samolotu. Zaniedbane cerkiewki wśród jarzębin, z płotem oplecionym bluszczem w barwach jesieni.

Floating world

2011-11-25T20:47:00.005Z

Muszę płynąć więc płynę. Tak jak płynie świat. Uczę się czytać czas i jego znaki, by płynąć wraz z nim, zachować wewnętrzną niezależność. Reszta jest półcieniem. Sekretem.

Piękno świata czasem odbiera mi oddech. Mrużę oczy zmęczone światłem. Oczy- głęboka woda duszy. Jest w nich smutek, niepewność jutra, niepewność siebie. Nie ma nienawiści i złości.

Ty mnie nadziejo nie znieczulaj starczy mi to, że jesteś

2011-11-01T14:21:00.002Z

Tak jak jest szczere
Szczere pole
Niewypłacalny prawdy dłużnik
Chcę
By mnie nie przestało boleć
To
Że jesteśmy ludźmi

Co się stało w ostatnim czasie? Wygrane wybory,stadion narodowy otwarty- dach się składa i rozkłada- sama widziałam ,drogi i koleje w remoncie. Odnosimy sukcesy w dziedzinie marketingu- jakość ulotek, plakatów pokazujących jak dynamicznie się rozwija nasz kraj coraz lepsza. W środku tej idylli telebimowej niestety gorzej. Służba zdrowia tzw. publiczna funkcjonuje jak w trzecim świecie, Wszystkie pociągi na trasach, którymi jeżdżę są opóźnione min. godzinę,zniechęcona przesiadam się na auto (może będzie szybciej?)- na dalekich trasach z północy na południe koszmarne korki. Poza tym powódź w Bankoku, lotnisko zamknięte, UE przeżywa kryzys ekonomiczny i kryzys tożsamości. Ratujemy Grecję. Włochy, Hiszpania następne w kolejce do bankructwa. Banki żądają dodatkowych pieniędzy.

W powietrzu, wodzie i nastrojach czuję zmianę.Czasem gdy oglądam wiadomości przechodzą mnie ciarki.

my body is a cage that keeps me from dancing with the one I love

2011-10-12T16:46:00.002+01:00

urodziny

2011-09-28T13:46:00.005+01:00

That day that day
What a mess
What a marvel
We’re all the same
And no one thinks so
And it’s okay
And I’m small
And I’m divine
And it’s beautiful
And it’s coming
But it’s already here
And it’s absolutely perfect

:)

2011-09-22T14:07:00.003+01:00

There is no emotion, there is peace.

There is no ignorance, there is knowledge.

There is no passion, there is serenity.

There is no chaos, there is harmony.

There is no death, there is the Force.

zaplątani w siebie

2011-09-15T22:28:00.012+01:00

Smoki walczą na łące. Ich krew jest czarna i żółta. Nadeszła pora, w której słaby i ciemny musi ustąpić miejsca jasnemu i mocnemu. Będzie to walka sił ziemi przeciw siłom nieba, niczym bunt aniołów w Biblii.

guidomocafico- Serpens

Zimmerman

2011-09-11T19:15:00.003+01:00

coraz to bliżej raju

...jak zimno

fale

2011-08-31T20:28:00.003+01:00

Fale, kto wstrzymał pęd wasz rwący,
Kto zakuł w łańcuch niewolniczy,
Kto zmienił strumień buntowniczy
W staw nieruchomy i milczący ?
Jakaż to niepojęta siła
Uśpiła męki i radości,
Wzburzoną duszę, żar młodości
W leniwą drzemkę pogrążyła ?
Zadmijcie, wichry, wzburzcie wody,
Opokę bryzgi niech rozwalą !
Burzo ~ symbolu dni swobody,
Przetocz się nad niewolną falą.

A.S.Puszkin

niezapomniane filmy

2011-08-30T13:30:00.007+01:00

ze strony polskiego plakatu

niezapomniane filmy w wersji Joanny Górskiej i Jerzego Skakuna

audyt na projekcie

2011-08-26T11:07:00.014+01:00

Kto podejmuje kluczowe decyzje w projekcie?

Odpowiedź jaka się narzuca zgodnie ze zdrowym rozsądkiem brzmi Projektant w porozumieniu z Inwestorem. Projektant ma wiedzę techniczną i największą wiedzę o o tym co się dzieje w projekcie, po drugie bierze odpowiedzialność zawodową. Jednak dziś nie jest to takie oczywiste. Coraz częściej głównym graczem w tej grze, podejmującym najważniejsze decyzje, staje się przedstawiciel instytucji finansowej, która kredytuje inwestycję tudzież ubezpiecza inwestycję. Taki finansista dysponujący informacją w postaci tabel wytycznych, oczywiście nie ma dużego pojęcia o tym, co się dzieje naprawdę w projekcie albo na budowie. Dlatego wynajmuje kolejną instytucję- audytora, który ma mu tych informacji dostarczyć. Audytor, który również nie siedzi przecież fizycznie na budowie, wymaga zapchania dużą ilością papierów: tabel, analiz i wykresów, które by go przekonały, że inwestycja pod względem finansowej opłacalności wciąż mieści się w przewidzianych przez finansistę widełkach. Wiele strategicznych decyzji jest podejmowana pod kątem tego, żeby z tych widełek nie wypaść :)

Audyt na projekcie- senny koszmar, który w dodatku nie ma większego sensu dla Projektanta. Wiadomo z góry, że audytor nie za to bierze pieniądze żeby zniweczyć inwestycję jednym papierkiem. W razie przekręcenia się inwestycji audytor i tak nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Audyty to tylko dupochrony dla osób i instytucji uruchamiających finansowanie. Jednakże ilość papierów jaką należy przygotować nie mieści się w głowie (racjonalnie myślącej). Wykresy, analizy, plany. Przy kilku audytach można przez kilka miesięcy fizycznie nie ruszyć z projektem, poświęcając cały czas udowadnianiu, że projekt idzie zgodnie z planem.

Strata czasu przeznaczonego na analizy jest tak duża, że po kilku audytach projekt przestaje iść zgodnie z planem i być ekonomicznie opłacalny :)

Dlatego niektóre, co bardziej rozwinięte firmy mają osobną jednostkę organizacyjną zajmującą się wyłącznie wykonywaniem analiz :)

Dokąd jednak prowadzi ta droga i tak ustawione kryteria? Jak wygląda proces twórczy i do kogo należy przestrzeń publiczna? Jaką architekturę promujemy w ten sposób?

Nie ma zbyt wiele miejsca na Tworzenie, pracę na żywym materiale, wzloty i upadki ducha, raptowne zmiany decyzji, które są elementem prawdziwej sztuki. Są za to tabelki.

Działalność wymierzona od kreski do kreski, zapisana w procencie. Ograniczona nie tylko ogólnymi i lokalnymi przepisami, czyli zasadami społecznego konsensusu, ale też , coraz częściej, tabelkami opłacalności inwestycji, jakimi dysponują odgórnie banki i towarzystwa ubezpieczeniowe. Tabelami uniwersalnymi, czyli wymyślonymi w innym kraju i dla innych warunków rynkowych. Nie przystających do lokalnej specyfiki pracy, dostępnych na rynku materiałów, klimatu i wreszcie specyfiki społeczności lokalnych. Tabele kompletnie ignorują te zasady.

Gaudi przewraca się w grobie.

Tworzenie architektury jest zawsze dialogiem, a często sporem - osobowość twórcy kontra urzędnik, inwestor, warunki klimatyczne. Często jest to dyskusja z innym twórcą żyjącym lub takim, który odszedł wieki temu. Od jakiegoś czasu zmienia się jednak charakter tej dyskusji. Pierwsze skrzypce w kształtowaniu naszego otoczenia i środowiska życia grają instytucje finansowe.

Nie chcę wchodzić tu w dywagacje czy to jest niemożliwy do uniknięcia efekt tego, że wszystko buduje się dziś na kredyt (oraz generalnie kupuje na kredyt). Swoją drogą jak im się udało przekonać nas wszystkich, ze kupowanie za własne pieniądze jest najdroższe i najmniej opłacalne? Tylko idioci kupują za gotówkę, kiedy mogą ją ulokować na niewielki procent i równocześnie potrzebę sfinansować kredytem z niewielkim procentem :) Wielu i dzisiaj- po fali bankructw, nawet po osobistym wpakowaniu się w finansową spiralę zadłużenia- niezłomnie wierzy, że to jedyna droga :)

Czy nikt nie zauważył, ze sprzedajemy duszę diabłu? Rządy, nawet te socjalne, udowodniły swoją bezsilność wobec instytucji finansowych, tym niemniej regulacje w tym przypadku są potrzebne. Samorząd zawodowy wystąpił z propozycją takich regulacji.

nothing

2011-08-25T14:56:00.001+01:00

there was nothing there

just me and everything

na wsi

2011-08-09T18:18:00.007+01:00

Jestem znów na wsi. Pierwszy raz po roku. Oglądam nowe domy, które stanęły w miejsce rozebranych po zeszłorocznej powodzi. Nie mogę ich poznać, choć powstały kiedyś w mojej głowie. Chciałam być sama, ale na wsi nie ma takiego pojęcia jak samotność czy izolacja. Nawet jeśli dom, jak mój, stoi na odludziu, to Tutaj jest się zawsze częścią wspólnoty. Ludzie widząc stojący pod domem samochód zatrzymują się, otwierają bramę wchodzą jak do siebie i rozmawiają, pytają, przynoszą plotki. Ktoś przyszedł opielić nasze truskawki, ktoś chce mój stary komputer z lat dziecinnych (chętnie się go pozbędę), ktoś inny zatrzymał się tylko dlatego, że znał naszego ojca, jakieś dzieci chcą sobie urwać malin (nie ma sprawy, choć z opalania topless nici :) Starsza pani, sąsiadka zatrzymała się, zeby powiedzieć, że się poparzyła olejem - przedramię, ramię i cała noga. Okropnie to wygląda. Muszę jutro wpaść do niej, zanieść jej trochę warzyw z ogródka i zrobić zakupy, bo do sklepu jest daleko. Oglądnę przy okazji nowy dom, który stanął na miejsce starego, drewnianego.

Świeże warzywa i zioła to kolejny benefit z wakacji na wsi. Jestem w raju i mogę nie jeść nic innego. Małe pomidorki, papryczki, cukinie, soczysty seler i kalarepa. Pomarańczowe marchewki, buraczki z botwinką, pachnący koperek. Dzisiejsza, własnoręcznie zrobiona, zupa jarzynowa smakowała jak nigdy.

Mięta, szałwia, rozmaryn. Słodka miętowa herbata wieczorem, jak w Marakeszu :)

Poszłam zobaczyć wał. Jest załatany, prawie nie widać róznicy między starą częścią, a nową. Trawa jest tylko nieco rzadsza, mniej traw, miejscami prześwieca piasek. Droga z płyt betonowych porosła perzem we wszystkich szczelinach. Bluszcz i dzika jerzyna wyciągnęły swoje macki na płyty. Wygląda to trochę magicznie, jak autostrada donikąd. Za rok beton zniknie zupełnie po gęstym kożuchem roślin.

Większość drzew jakie mijałam po drodze umarła. Tylko świerki przetrwały wszystko, odporne włochate bestie. Uschły wiśnie i inne drzewa owocowe, ale też wszystkie modrzewie, bożodrzew, brzozy rosnące kępą w brzezinach. Nie wiem gdzie teraz będą bywać fauny, nimfy i inne mityczno-słowiańskie stwory.

Widziałam czarne bociany. Krążyły długo nad łąkami.

Filemon , kocur niekastrowany z racji usposobienia zwany Rysiem, został wczoraj wieczorem wyprany w kocim szamponie. Nie mogłam znieść myśli, że ten brudas będzie próbował wskoczyć mi do łóżka. Po wypraniu całą noc się wylizywał i rano niemal osiągnął swój naturalny biały kolor i puszystość futerka . Potem zniknął na cały dzień. Godzinę temu wrócił czarny. Wygląda na to, że natalkował sobie sierść jakąś mieszaniną piasku z sadzą. Sypie się z niego czarny pył, który w dodatku zostawia tłuste plamy. Nigdzie w okolicy nie ma czegoś tak obrzydliwego. Biedaczek musiał przejść całe kilometry żeby się tak zeszmacić :)

Z pozdowieniami

2011-08-05T18:36:00.003+01:00

dla Głosa

Waterhouse- Gather ye rosebuds- 1909

ceglane klocki lego

2011-08-04T20:52:00.004+01:00

Człowiek składa rzeczy małe po to, by powstało coś wielkiego :)

Stefan

2011-06-09T11:04:00.016+01:00

Strasznie długo szło mi pisanie tego posta. Minął ponad miesiąc od śmierci Stefana.

Wiele osób spisało swoje wspomnienia o nim, między innymi tutaj: Dopiero zaczął się rozpędzać

Zbudował pół Warszawy, nazywano go jedynym polskim Star-architektem. Wszystkie inne firmy tego formatu są prowadzone przez kilku współpracowników, Stefan założył i prowadził firmę sam. Sam sygnował wszystkie projekty. Oprócz firmy prowadził katedrę na WA Politechniki Warszawskiej i działał w licznych organizacjach architektonicznych w kraju i Europie. Jako jeden z nielicznych był zapraszany do udziału w najbardziej prestiżowych światowych konkursach. Jako jedyny polski architekt został zaproszony do Komitetu Doradczego, który ma nadzorować przebieg prac przy modernizacji siedziby ONZ w Nowym Jorku. Człowiek-instytucja.

Nazywany w prasie "człowiekiem renesansu", "Pniewskim naszych czasów", jak również "Paganinim zarządzania" (nigdy nie przestaliśmy się z tego śmiać )

Elokwentny (nie dopuszczał nikogo do słowa i nie tolerował sprzeciwu), szarmancki (kiedyś wniósł mi walizkę po schodach na górę), zawsze witał się uściskiem dłoni, który pozostawiał siniaki na ręku, świetnie ubrany (zatrudniał stylistę, co było nieustannym tematem żartów w biurze). Kiedy się wściekał to było jak klęska żywiołowa, krzyki słychać było w Pruszkowie i na Bielanach, potrafił zwolnić pół zespołu z powodu złego humoru.

Nie był lubiany (każdy z wieloletnich współpracowników miał mu coś za złe), ale był szanowany. W jego obecności ludzie zachowywali się inaczej. Każdy chciał zabłysnąć.

Stefana poznałem na zawodach narciarskich- mówi pan Ivo, ponad 30-letni współpracownik Stefana - On nie potrafił przegrywać. Ja byłem wtedy sportowcem, zawodowo grałem w siatkówkę, byłem lepszy od niego. Stefan nie mógł się pogodzić z porażką, pracował nad sobą bardzo ciężko, jak szaleniec.

"Stefan biegał na dziesięć kilometrów, często pokonywał młodszych od siebie. Świetnie jeździł na nartach, jego pasją od wielu lat było też latanie. Był znany z tego, że bardzo dobrze się ubierał" - wspominał Kuryłowicza Reszka. (dla PAP)

Pan Andrzej : Pamiętam jedno zdjęcie Funia z tyczką, na tle lądującego helikoptera. To było we Włoszech na nartach. Zeszła lawina, która zabrała 2 osoby. Dostaliśmy wtedy wszyscy takie długie tyczki, którymi kłuliśmy śnieg szukając ludzi. Wszyscy byliśmy ogromnie zmęczeni, ale Funio nie chciał się poddać.

Taki był Stefan. Nie umiał przegrywać. I otaczał się ludźmi podobnymi do siebie. Indywidualnościami -zaciętymi, niezależnymi, uprawiającymi sporty. Młodymi wilkami.

Stefan był inspirujący. Udowadniał całą swoją osobą, że można osiągać cele, realizować pasje i marzenia. Podczas pierwszego spotkania, kiedy dowiedział się, że lubię podróżować opowiedział mi o swoich podróżach. I o lataniu. Przedstawił mnie też Piotrkowi, którego nazwał pierwszym pilotem w biurze. Przed feralnym lotem Syrop zresztą dzwonił do Piotrka, który ma największe u nas doświadczenie, relacjonując warunki. Piotrek powiedział mu wtedy "W taką pogodę chyba nie polecicie". To była dla niego jedna z tych rozmów, które pamięta się potem do końca życia.

Otwarty gabinet, niedawno pokój żałobny pełen kwiatów i zdjęć powoli zapełnia się ludźmi. Biurko, na nim dokumenty, okulary, książki, ołówki. Wyjazdy weekendowe, sympozja, nowe mieszkanie na Powiślu, plany na wakacje. Życie przerwane w pół zdania. Bezdomny czarny jaguar na podjeździe (była akcja, żeby zrobić z niego samochód służbowy).

I mały stalowy model samolotu kołyszący się na stojaku na biurku.

immortal

2011-05-20T16:55:00.006+01:00

dziwna rzecz miłość

Rodzi się z samotności - szukamy kogoś kto by nas dopełnił i zrozumiał (zazwyczaj bezskutecznie, bo to niemożliwe). Czasem jest głodem i pragnieniem. I niespełnieniem. Eros- pulchny skrzydlaty stwór z łukiem to w moich oczach bóstwo wiecznie głodne, jak hinduskie demony. Imperatyw kategoryczny. Bezustannie i zachłannie szuka celów dla swych strzał. Rani, ale też jednak porusza nami. Porusza świat.

humor project managerów

2011-04-27T09:18:00.013+01:00

To nie jest śmieszne.Tak niestety najczęściej wygląda proces projektowy.

po kolei rysunki:

1. Tak opisał to klient

2. Tak zrozumiał to kierownik projektu

3. Tak przedstawił to dział analiz

4. Tak zapisali to informatycy

5. Tak przedstawił to dział promocji i reklamy

6. Tak wygląda dokumentacja

7. Tyle zostało zrealizowane

8. Za to klient zapłacił

9. To otrzymało wsparcie

10. To czego klient naprawdę chciał

Dlatego parę lat temu wymyślono genialne rozwiązanie - potrzebna jest osoba, która tłumaczy wszystkim co oni oraz inni mieli na myśli....

Tim jest stu procentowym managerem brytyjskiego chowu. Ma wytworny akcent, choć podczas spotkań najczęściej milczy. Nie zabiera głosu, nie wyraża opinii, nie wdaje się w dyskusje, nie broni żadnej opcji, nie bierze udziału w konkursie piękności. Siedzi słucha i prowadzi pedantyczne notatki. A potem przysyła maile, które wywracają projekt do góry nogami i sprawiają, że wszyscy biegają jak w ukropie, a niektórzy trafiają do szpitala w stanie przedzawałowym....

Mówiąc "pedantyczne notatki" mam na myśli pisanie równym maczkiem, piórem wiecznym w stukartkowym zeszycie A4 oprawnym w skórę, tak, że potem można to pokazać dzieciom jako wzór kaligrafii.

Moje notatki dla porównania są pisane w ferworze dyskusji, tym co na spotkaniu wpadnie w rękę mnie lub komuś innemu, pod takim kątem, pod jakim ustawi się akurat zeszyt , pełne szkiców wykończenia schodów, schematów odprowadzenia skroplin z fancoila, zakreśleń,wykrzykników i szlaczków na marginesie. Zdolność do sporządzania notatki ze spotkania, tak, żeby nie trzeba jej było po spotkaniu układać na nowo nabiera się z biegiem lat i praktyki. Tim robi notatki jakby miał 100 lat praktyki.Kiedyś na spotkaniu wylał sobie kawę na stronę. Wszyscy obecni wstrzymali oddech. Nie zmienił wyrazu twarzy, nie odezwał się słowem (żadnego : "A niech to!" czy " O cholera!") Może tylko jego skóra nabrała nieco bardziej zielonego odcienia. Po czym wziął serwetkę i metodycznie osuszył stronę. Po czym spojrzał na plamę z prawdziwym obrzydzeniem i kontynuował pisanie od następnej linijki.

Zachowanie Tima wprowadza niektórych w konsternację. Zerkają na niego płochliwie, spod oka. -Czym właściwie zajmuje się ten gość? Co on tu w ogóle robi?

- Tim jest project managerem.- odpowiadam w takich wypadkach. I żeby jeszcze bardziej ich pognębić dodaję- Pilnuje, by nasz projekt był realizowany zgodnie z przyjętą strategią :)

Kiedy już mina im ostatecznie zrzednie odsyłam do definicji:

Project Management (zarządzanie projektem)

Zarządzanie projektem to klucz do wykonywania na czas projektów efektywnych kosztowo i dobrej jakości. Dlatego nasi kierownicy projektów są oddani sprawie zrozumienia potrzeb projektu i przełożeniu tej wiedzy na kompletne i kompleksowe rozwiązania...

W praktyce wyglada to tak:

Kiedy stwierdzisz, że dosiadasz martwego konia szybko z niego zsiądź - mówi Indianin Dakota
W życiu zawodowym często próbujemy jednak w podobnej sytuacji innych strategii
Jak postępują Kierownicy Projektów (Project Managerowie) i ich szefowie
■ dają nam mocniejszy bicz
■ zmieniają jeźdźca
■ mówią: "Co się dzieje? Zawsze jeździliśmy na tym koniu"
■ powołują zespół ludzi do zbadania konia
■ pouczają nas, jak inni obchodzą się ze zdechłymi końmi
■ podwyższają standardy jakościowe jazdy na zdechłych koniach
■ tworzą oddział specjalny do ożywienia konia
■ dodają jednostkę treningową do doskonalenia jazdy konnej
■ dokonują porównania zdechłych w różny sposób koni
■ kupują zewnętrznych jeźdzców, którzy lepiej potrafią się obchodzić ze zdechłymi końmi
■ zaprzęgają większą liczbę zdechłych koni, aby zwiększyć prędkość
■ zwiększają budżet, aby zwiększyć wydajność konia
■ dokupują coś, co zwiększa prędkość zdechłych koni
■ oświadczają, że nasz koń zdechł "lepiej, szybciej i taniej" niż koń konkurencji

Alleluja

2011-04-22T12:33:00.004+01:00

Wielkanoc w kościele wschodnim

Pamiętam małą białą cerkiewkę na Ukrainie wypełnioną po brzegi najpiękniejszą muzyką. Brodatego popa i długą procesję wśród kwitnących krzewów. ściana z ikon ze złotym wejściem pośrodku oddzielała symbolicznie żywych od umarłych, świętych od grzeszników, świat ziemski od świata niebieskiego.Wszyscy chodzili wkoło od jednego świętego do drugiego i żegnali się piętnaście razy na minutę. Znieruchomiały w pół gestu tylko ludowe madonny o bizantyjskich rysach. W świetle świec przypominały barwne plamy w złotej aureoli. Obrazy abstrakcjonistów z żywego drewna, srebra i złota. Aureole gorzały wszędzie wokół w świetle dziesiątek świec. Każdy obraz miał swój własny stojak na świece. I ta słowiańsko- bizantyjska zaduma w nutach... Wszystko, co żywe umiera. Z rozdartym sercem pozwalamy odejść temu, co nam drogie.

Wszystko, co żywe odradza się.

I to jest wieczne.

Wszystkim życzę pogody ducha na święta. I malowanych jaj.

smolik

2011-04-15T11:00:00.008+01:00

Dostałam od siostrzyczek na mikołajki płytę Smolika. Fajna jest, choć nieporęczna :)

Nie sądziłam, że ktoś dziś jeszcze kupuje płyty audio. A jednak. Nawet nie wiem, gdzie ją przechowywać. Te wszystkie grube klasery i nieskończenie długie drabinki na płyty zniknęły gdzieś w mrokach dziejów. Zatonęły w czeluściach świata minionego, świata imprez licealnych:półmroku zadymionych dużych pokojów, rozświetlonych mrugającymi kolorowymi lampkami pokaźnej, wielopiętrowej wieży stereo ze wzmacniaczami...

Na razie leży sobie w biurze obok 26 Preludiów Chopina w wykonaniu Marthy Argerich kupionych jako pamiątka z muzeum :)

Romantic Berber

2011-04-13T12:07:00.016+01:00

"...a ostatnie godziny są jak most nad przepaścią,
a tyle zerwanych przęseł,
a miłość jest na moście, a przepaść pod miłością,
a księżyc jak lustro wklęsłe."

KIG

Leżymy na wydmie i patrzymy w niebo. Jest noc. Na niebie milion gwiazd, o dwa miliony więcej niż u nas. Nigdy nie widziałam tyle gwiazd, co w głębi pustyni. Kim jestem i co tu robię nie ma najmniejszego znaczenia. W palcach przesypuję piasek. Słucham i patrzę. Czuję życie.

Za moim towarzyszem powtarzam berberyjskie nazwy gwiazdozbiorów.

- Jak nas znaleźliście?- Pytam chłopaka , który dosiadł się do nas ze swoim kolegą. Na głowie ma berberyjski zawój, który okala mu również twarz jak pomarańczowa ramka. Gdy się do niego zwracam zasłania luźnym końcem chusty dolną połowę twarzy

- Nic trudnego. Czasem musimy znaleźć nocą zgubionego dromadera- śmieją się z naszej pustynnej nieporadności

Odeszłyśmy od ogniska spory kawałek (tak nam się przynajmniej zdawało) na przemian to grzęznąc w piachu, to zjeżdżając na siedzeniach, zeby uciec od śpiewów pijanej zgrai latynosów. I wtórujących im 2 japończyków, którzy ze swymi fryzurami wyglądają jak postacie z kreskówki i kompletnie nie mają słuchu. Berberyjscy koczownicy gościli nas w swym obozowisku. Całe towarzystwo mocno podpite wódką Sobieski (z niewiadomych powodów wszyscy tu piją tę markę) bawiło się do rana. Pobudka, dla jadących na wielbłądach, była o 5 rano, więc nie opłacało się już iść spać..

-Habla Espanol? Esta noche bailamos!!

A podobno muzułmanom nie wolno pić :))

Dwie rosłe Holenderki, które nam towarzyszyły wydawały się wyjątkowo zdegustowane w miarę jak zlot dzikich przybierał coraz bardziej bachiczne formy do wtóru berberyjskich bębnów. Tańczyliśmy i śpiewaliśmy hiszpańskie złote przeboje. Pamiętam, że tańczyłam z chłopcem z Casablanki, potem grałam na bębnie jakieś rytmy, których uczył mnie Berber z obozu. Okazało się, że on też słucha Ali Farka :) Pamiętam też, że piłam zdrowie Diego Maradony.

Ten toast uświadomił mi, że najwyższy czas się przewietrzyć. Wyciągnęłam Siniarę za rękaw.

- Dlaczego zasłaniasz twarz? –spytałam w końcu mojego towarzysza- Kiedy to robisz przestaję cię rozumieć- angielski jest jego czwartym językiem. Jak na czwarty język mówi świetnie, ale z silnym francuskim akcentem

- Wstydzę się - odpowiada zaciągając szczelniej zasłonę niczym perła seraju na widok oblubieńca. Nie zgłębiam dalej tematu. Widzę tylko czarne, błyszczące oczy na zasłoną.

Towarzysz Gośki opowiada o leczniczych właściwościach pustynnego piachu. Latem, kiedy piach się nagrzewa do 50 stopni ludzie z Europy (zwłaszcza marokańscy imigranci) przyjeżdżają do Mercugi leczyć reumatyzm. W tym celu zakopują się w gorącym piachu.

-Romantic Berber- mówi towarzysz Gośki kopiąc dziurę w piachu, żeby nam pokazać jak głęboko się trzeba zakopać i sadowiąc w niej wygodnie siedzenie.

-Chyba Reumatic Berber

- No przecież mówię: Romantic Berber

- Very romantic

-A są tu skorpiony?- pyta Siniara

-Są. Ale teraz jest za zimno , są w górach.

- A co będzie jak usiądziesz na skorpionie?Po ciemku na przykład?

Berber zastanawia się chwilę:

- Insz Allach -odpowiada w końcu

- Wiesz co znaczy "Insz Allach"? - pyta mój towarzysz

- Gods will, wola boga- odpowiadam- wiem też, że kiedy wasze pogodynki zapowiadają deszcz w telewizji, to muszą dodawać Insz Allach z powodów religijnych. Były nawet jakieś procesy sądowe z powodu braku Insz Allach po zapowiedzi opadów deszczu. "Będzie-lało-insz-Allach".

- Oczywiście -Berber nie jest zdziwiony- Zawsze się przecież tak mówi

- U nas się tak nie mówi - oponuję- Chociaż... przypominam sobie, że były raz modły o deszcz w parlamencie. Nasi przyjaciele i towarzysze podróży geje-Insz-Allach uważają, że też żyjemy w talibanie :)

pończochy w prążki

2011-04-11T15:02:00.001+01:00

Śliczne prawda. I jak miękko kołysze :)

aimer jusqu a l'impossible

2011-04-05T11:45:00.012+01:00

Aimer jusqu'à l'imprévisible
Aimer jusqu'à l'impossible
C'est possible

Ta piosenka towarzyszyła nam podczas drogi na pustynię. Kierowcy marokańskich środków transportu mają zwyczaj umilania pasażerom podróży muzyką. Głównie arabską, ale też francuską niestety:) Nasz kierowca busa puszczał również techno, co w połączeniu ze spalonym słońcem na czarny żużel monotonnym krajobrazem bez kropli wody, dawało surrealistyczne wrażenie.

Zaczęło się o 7 rano w Marakeszu. 7 rano w Marakeszu to pora dość umowna, obejmująca zakres czasowy między 6 a 9. Zazwyczaj (choć nie zawsze) bliżej 9 niż 6. Nierzadko ze wskazaniem na 10.30.

Zrozumiałyśmy to stojąc samotnie pod zamkniętymi drzwiami, a potem próbując się dodzwonić, do człowieka, któremu zapłaciłyśmy zaliczkę poprzedniego dnia (jak ostatnie idiotki).

W końcu na nasze ostre dobijanie się drzwi się otworzyły, stanął w nich zaspany Arab, spojrzał na nas krzywo i powiedział, żeby czekać cierpliwie i się nie martwić, bo kierowca przyjedzie.

Jako urodzone Europejki na te słowa natychmiast zaczęłyśmy się martwić i snuć katastroficzne wizje przyszłości. Z braku innej rozrywki obserwowałyśmy budzące się na ulicy życie. Otwierane kramy, których właściciele przed rozłożeniem stoiska skrupulatnie wymiatali gazetą śmieci spod siebie na stanowiska sąsiadów, pędzące dziko osły obciążone różnymi towarami do granic możliwości udźwigu, wałęsające się w śmieciach koty, unoszone wiatrem gazety, reklamówki i inne niezidentyfikowane obiekty latające.

- Jak myślisz przyjedzie?- spytałam z rezygnacją po pół godzinie- ktoś mi mówił, że marokańczycy są uczciwi

- Jak go nie będzie za 15 minut to rozwalę im te drzwi- odparła Siniara naciskając guzik dzwonka natarczywie, acz bezsensownie. Dzwonek już dawno był zepsuty. Prawdopodobnie przez innych desperatów z Europy.

- Dosyć mam już tego miasta. - kontynuowała Siniara, która w chwilach napięcia emocjonalnego nie może przestać gadać- Czuję się jakbym mieszkała na tandecie w Krakowie. I to między kramami. Od rana do nocy tylko handlują i naganiają klientów. Nikt tutaj nie robi nic innego tylko wrzeszczy. I po co? po to żeby utrzymać żonę krowę z wielkim tyłkiem i 12 dzieci? Biedni Arabi. Nie zniosę tego ani dnia dłużej. Potrzebuję przestrzeni.Te baby w burkach ruszają się jak muchy w smole. W dodatku jak się mijają z naprzeciwka to tarasują całą ulicę jak dwa transatlantyki . Ale najbardziej żal mi zwierząt. Kto widział tak traktować osły...

-Mnie tam się podoba, choć jesteśmy tu dopiero 3 dni. Jest czerwono, a o świcie budzi mnie głos mezuina wyśpiewujący 99 najpiękniejszych imion boga. Ale jak ten facet dzisiaj nie przyjedzie, to zostaniemy chyba permanentnymi rezydentami- odrzekłam z rezygnacją

- No i jeszcze wyją jak syreny straży pożarnej od 5 rano. A my mieszkamy 50 m od meczetu- skomentowała moje zachwyty Gośka

Po około półtorej godziny z drugiego końca ulicy zamachał do nas nieznajomy człowiek.Uczepiłyśmy się go jak rzep psiego ogona, choć nigdy wcześniej go nie widziałyśmy i nie rozumiałyśmy w ząb ani słowa z tego co mówił. Zaprowadził nas na plac, gdzie grupa arabów w beduińskich zawojach na głowie, niczym psy pasterskie,usiłowała zagonić do busów turystów o białym na ogół kolorze skóry, obwieszonych sprzętem fotograficznym i plecakami. Poczułyśmy się swojsko. Zawoje na głowach świadczyły o tym, że pojedziemy w kierunku pustyni, a o to z grubsza nam chodziło.

- Ty patrz jaki przystojny Berber- rzekła Siniarska wskazując bezwstydnie palcem prowodyra grupy Arabów odzianego w seksownie obcisłe dżinsy, kowbojskie buty i zawój na głowie- Ma takie gniewne spojrzenie. Jak Sylwester Stalone.

- No co ty, Sylwester Scalony ma spojrzenie zarzynanej owcy- odparłam nie mogąc powstrzymać śmiechu

Niosąc w dłoniach listę uczestników berberyjski Sylwester Stalone przechadzał się stanowczym krokiem między busami, wyglądajac królewsko, wydając polecenia władczymi gestami i usiłując (bezskutecznie) opanować chaos istnienia w świecie muzułmańskim. Siedząc w busie na przednim siedzeniu obserwowałyśmy przez kolejną godzinę balet pod nazwą roboczą: bezład organizacyjny grupy Arabów usiłującej wysłać na pustynię2 busy z 2 kierowcami i 15 osobami na pokładzie.

Zadanie logistycznie chwiejące się na granicy wykonalności . Dlatego zapewne nasz Sylwster miał ok. 12 pomocników, którzy biegali jak opętani między busami i udawali, że znają angielski odpowiadając yes yes yes na wszystko co się do nich mówiło. Mój zmysł project managera podpowiadał mi, że ich kompetencje i zakresy odpowiedzialności są delikatnie mówiąc zatarte, tudzież nigdy nie istniejące.

- Kurwa! następna osoba, która powie, żebym zapłaciła jej drugą ratę za wyjazd dostanie z punktu w mordę- poinformowałam Siniarską po czwartym tubylcu, który podszedł do mnie w sprawie 2 raty. Zapłaciłam pierwszemu, który zabrał pieniądze, wciągnął mnie na jakąś listę i się ulotnił .

- Popatrz tylko jaki on przystojny. I jak się porusza. Jak pantera- odrzekła na to Siniara, mając na myśli rzecz jasna Sylwestra Stalone, od którego nie odrywała wzroku od godziny.

Niestety tak samo reagowała na każdego przystojnego tubylca. Zaczęło się od razu, zaraz za punktem kontroli paszportów na lotnisku, od policjanta, którego zaczepiła wydając nieartykułowane, acz zachęcające pomruki (omal nas nie aresztowali i nie usunęli z marokańskiej ziemi zanim jeszcze przekroczyłyśmy bramki)

To był jednak dobry pomysł, żebym to ja trzymała kasę i paszporty...

W końcu organizatorzy zebrali się w grupę i pokłucili niemal natychmiast. Po czym się rozeszli wymachując rękami. Ale już po dwóch lub trzech (praca w podzespołach- pomyślałam sobie). Sylwester Stalone zaczął krążyć między podgrupami, rozmawiając z każdym uzupełniał notatki. Podgrupy zebrały się w 2 większe jednostki organizacyjne. Jest nieźle- pomyślałam sobie.

Niestety przedwcześnie. Jednostki organizacyjne okazały się nawzajem wrogo do siebie nastawione. Kłutnie wybuchły z większą jeszcze gwałtownością.O ile dobrze rozumiem mowę ciała chodziło o podział zebranych od nas funduszy. Sylwester Stalone stanął na wyżynach swoich zdolności przywódczych, odezwał się w obcym dla mnie języku, obrzucił wszystkich gniewnym spojrzeniem i towarzystwo znów zebrało się w jedną grupę. Która debatowała, gwałtownie zmieniając konfiguracje, przez ponad pół godziny.

- Wygląda to jakby opracowywali projekt ustawy budżetowej- rzekłam do Siniary

- Jezu jaki on jest męski. Mam nadzieję, ze pojedzie w naszym busie- odrzekłą ona

- Tylko nie to...

W końcu każdy z zebranych dostał jakieś pieniądze do ręki. Wszyscy wydawali się niezadowoleni z ich ilości, ale rozeszli się w milczeniu. Sylwester wsiadł do drugiego busa ku nieutulonemu żalowi mojej koleżanki.

Po cichu odetchnęłam z ulgą....Podróżowanie z Siniarą jest równie zabawne, co embarasujące. Mózg pięciolatki i pełny spontan. Jeśli zaś chodzi o Sylwestra, to żal, choć szczery i głęboki :) trwał tylko do następnego ranka, kiedy to Gocha zakochała się w chłopcu z Casablanki, który z nami jechał na pustynię.

Jechaliśmy przez góry Atlas do doliny Tudry. Rozmowa z kierowcą, obok którego siedziałam, nie kleiła się. Z lekcji francuskiego pamiętam niewiele, a on tylko po francusku i arabsku. Rozmowa nie byłą potrzeba. Piękno krajobrazu zaparło mi dech niemal natychmiast.

Atlas niczym magiczna ściana wstrzymuje napór suszy i upału. Oddziela równiny Marakeszu od wszechwładnej pustyni. Atlas niski jest czerwony i kruchy jak glina.Góry są wyoblone i pełne rozpadlin i wąwozów. Atlas Wysoki jest całkiem inny. Żółte łupki, ostre jak żyletka, poprzecinane w dolnych partiach żyłami metali i wtrętami innych skał. Ośnieżone na szczytach, które dorastają do 4tys. metrów. Wiosną doliny są zielone, niespotykanym u nas szafirowym odcieniem zieleni. Niezwykle intensywnym, wpadającym niemal w błękit. Berberyjskie wioski przycupłe przy drodze mają płaskie dachy. Wyglądają jak dzieło artysty, który poustawiał gliniane prostokąty jedne na drugich w bezładny z pozoru sposób. Z daleka nie sposób odróżnić ich od naturalnych form skalnych

Pustynia otwiera się powoli. Po całym dniu jazdy z morza spalonych na kolor popiołu kamieni podnoszą się góry na horyzoncie

- Co to za góry?- pytamy kierowcy

- Sachara- odpowiada z francuskim akcentem na ostatnie a.

cdn.

statek pijany

2011-03-14T14:44:00.006Z

Co jest lepsze dla przeciętnego obywatela? Centralne planowanie czy niewidzialna ręka rynku?

Rynkowy marksizm czy rynkowy neoliberalizm?

Obydwie skrajności nie zdały egzaminu, obydwie skompromitowały się na naszych oczach. Marksizm skompromitowały puste półki w sklepach. Neoliberalizm i niewidzialną rękę rynku kompromituje obecny kryzys finansowy. Niewielu obywateli starej daty, którzy najpierw popierali, a potem walczyli z komunizmem będzie w stanie to zaakceptować. Człowiek ponoć może drastycznie o 180 stopni zmienić poglądy tylko raz w życiu. Ta prawidłowość dotyczy właściwie architektów. Ci wychowani w dobie modernizmu, po przejściu na postmodernizm (lub odwrotnie) nie są w stanie już zaakceptować neomodernizmu. Ci wychowani w stylu hist(e)ryzującym, po zachłysnięciu się modernizmem nie potrafią wrócić do historycznego detalu i sposobu myślenia. Myślę, że można to uogólnić na inne profesje i style życia. Nowe paradygmaty z trudnością torują sobie drogę w świadomości.

Wracając jednak do kompromitacji doktryny chłopców z Chicago. Prywatne często nie oznacza dobrze zarządzane. Prywatne nie oznacza konkurencyjnej jakości usług. Prywatne coraz częściej kojarzy się z burdelem konkurującej ze sobą drobnej przedsiębiorczości lub bezdusznością finansowego reżimu korporacyjnego zarządzanego przez wymienianych często managerów, gdzie człowiek jest zasobem ludzkim i nikt z zarządzających nie bierze odpowiedzialności za nic, z wyjątkiem zysku spółki.

Sprywatyzowane to wyprowadzające pieniądze (kiedyś publiczne) tylnymi drzwiami, zwalniające ludzi, niszczące rodzimy przemysł i drobną wytwórczość. Prywatne bywa chaotyczne- jak PKP (miałam nieprzyjemność korzystać ostatnio i powiem, że poza pociągami IC, gdzie można zarezerwować miejsce, jesteśmy mniej więcej na poziomie kolei indyjskich, gdzie ludzie jeżdżą na dachach pociągu, żeby mieć przewiew. Do chińskich kolei brakuje nam pięciu dekad :).

Prywatne może być również bandyckie, łamiące prawa człowieka i zasady współżycia społecznego. Neoliberalne to nastawione na szybki zysk jak fundusze hedżingowe, czy choćby polskie OFE wystawiające przyszłe emerytury na giełdowe ryzyko inwestycyjne. Prywatne to wykorzystujące bezwzględnie pracownika, jak sieci marketów w Polsce. Niszczycielskie dla gospodarek całych krajów. Prywatne to destrukcyjne dla środowiska i zabójcze dla lokalnych społeczności- jak wielkie koncerny naftowe w Afryce. Prywatne to ignorujące zrównoważony rozwój i obchodzące szerokim łukiem zagadnienia ochrony środowiska.

W naszym kraju wprowadzenie gospodarki rynkowej szło w parze z wprowadzaniem demokracji. Dlatego niektórzy chętnie mieszają te dwa pojęcia. Tymczasem na świecie prywatne najczęściej oznacza antydemokratyczne- właściciel rządzi. Nie ma problemu, gdy chodzi o rządzenie na własnym podwórku, ale coraz częściej okazuje się, że ktoś rości sobie prawa do tego, co zwykło być publiczną domeną: przestrzeni miejskiej, języka, obrazu, powietrza, sieci.

Kryzys wywołany nadmierną, niekontrolowaną spekulacją na rynkach finansowych pokazał słabość systemu, który dla marksizmu był drugą stroną medalu. Prywatne po podcięciu gałęzi , na której siedziało w panice zwróciło się do publicznego. Rządy ratujcie nas!

Granica między prywatnym i publicznym zatarła się jeszcze bardziej. Pojawiło się pytanie dlaczego tak niewielu ludzi czerpie zyski z tej unii, skoro tak wielu łoży na to pieniądze.

Jak więc dziś zrównoważyć prywatne z publicznym? Szale wagi się kołyszą. Czy jest możliwy jakiś rozsądny intelektualnie kompromis, czy też jak zwykle wszystko rozstrzygnie sięw ogniu rewolucji? Jak bardzo pijany jest ten statek?

(...)

Zbudzenie me na morzu święcił wir powietrzny.

Dziesięć nocy jak korek tańczyłem na fali,

W której ludzie kołowrót widzą ofiar wieczny Nie tęskniąc

do mdłych latarń znikłych gdzieś w oddali.

(...)

Alejandro

2011-03-10T17:13:00.003Z

Chłopakom z okazji ich dnia najpopularniejszy przebój ubiegłego roku. Fajne wdzianka Calvina Kleina :)))

Religia seks i faszyzm na płaszczyźnie symbolicznej mają ze sobą wiele wspólnego :)

Gather ye rose

2011-02-24T14:43:00.005Z

Gather ye rose-buds
by
Robert Herrick

Gather ye rose-buds while ye may,
Old Time is still a-flying:
And this same flower that smiles to-day,
To-morrow will be dying.

The glorious Lamp of Heaven, the Sun,
The higher he's a-getting
The sooner will his race be run,
And nearer he's to setting.

That age is best which is the first,
When youth and blood are warmer:
But being spent, the worse, and worst
Times, still succeed the former.

Then, be not coy, but use your time;
And while ye may, go marry:
For having lost but once your prime,
You may for ever tarry.

Może dlatego jadę do Maroka pod koniec miesiąca. W planie był przejazd z Marakeszu do Fezu pustynią, ale dziś jest dość prawdopodobne, że kolejny raz wezmę udział w rewolucji :)

Tak serio, to nieco się obawiam. Jadę z Siniarą, planujemy ten wyjazd od 2 lat (bezskutecznie do tej pory). Teraz też mało brakowało, a nic by nie wyszło, bo Siniara zarezerwowała mi lot na niewłaściwe nazwisko :)

Pisałam tutaj, że zaczyna się rok zamieszek, ale nie spodziwałam się, że to świat arabski stanie w ogniu. Oglądam sobie Aljazeerę i jestem realistką. Nie sądzę, żeby Maroko się ostało wyspą spokoju w morzu rewolucji. Frustracja osiąga poziom szczytu. Ludzie organizują się na Facebooku od miesięcy. 21 lutego spalili jakiś bank w Marakeszu, 280 osób rannych w różnych miastach kraju. Ja rozumiem i popieram istotę tej walki, jednak mam świadomość ile taka walka kosztuje, jak wielki chaos wprowadza. Jak łatwo w ferworze tracą życie i zdrowie zwykli ludzie. Kilka osób twierdzi, że Marokańczycy kochają swojego obecnego króla i nie będzie demonstracji, ale obawiam się, że tutaj o wiele potężniej działa czynnik rewolucji, pęd do zmian , przykład innych krajów.

Będzie ciekawie. Oczywiście jeśli zaczną się poważne zamieszki to nie pojedziemy :)

- To kiedy mam jechać? Jak będę na emeryturze? Narażać jesień swojego życia na niebezpieczeństwa, upały, niewygody i zatrucia pokarmowe? Planuję starzeć się z godnością :)

Siniara donosi, ze jedzie z nami dodatkowo para gejów, których nie znam. I wszyscy śpimy razem. Moja fantazja o parze gejów ma szansę się wreszcie spełnić. COOL!

Najnowsze hasło imprezy: Pustynia, Sex i Rewolucja :)

czekoladki z serduszkiem

2011-02-14T09:44:00.004Z

Słońce świeci, ale mróz ścina policzki. Zmraża na kość belgijskie czekoladki w pudełku.

Chodzę po Saskiej Kępie i szukam swoich śladów sprzed kilku lat. Francuska restauracja na rogu, drzewa, co kiedyś zaglądały mi w okna, sklepik z torebkami, zielona łąka w wielkim mieście w Parku Skaryszewskim. Jedynie Stadion Narodowy wspiął się w górę ponad miarę szkieletem słupów jak żebra wieloryba i zdominował całą okolicę.

Spotykam siebie samą odbitą w szybie zakładu fotograficznego i uśmiecham się lekko. Życie zatacza koła. Objechałam kulę ziemską wokół i znów jestem w tym samym miejscu. Było lato, teraz jest zima. Znam więcej pieśni, opowieści, języków. Jednak jakaś część pozostała nieruchoma, tutaj na miejscu.

A może to nie tylko ludzie pamiętają miejsca? Może miejsca także przechowują pamięć o ludziach? W kształtach cieni na chodniku, w zapachu spalin, w kolorze nieba odbitego w szybie jest coś, co opowiada o nas. Wiatr przeciskając sie przez szczeliny powtarza ton naszego głosu, jedną jedyną nutę w natłoku innych nut.

Bo widzisz tu są tacy którzy się kochają
i muszą się spotykać aby się ominąć
bliscy i oddaleni Jakby stali w lustrze
piszą do siebie listy gorące i zimne
rozchodzą się jak w śmiechu porzucone kwiaty
by nie wiedzieć do końca czemu tak się stało
są inni co się nawet po ciemku odnajdą
lecz przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać
tak czyści i spokojni jakby śnieg się zaczął
byliby doskonali lecz wad im zabrakło
bliscy boją się być blisko żeby nie być dalej
niektórzy umierają - to znaczy już wiedzą
miłości się nie szuka jest albo Jej nie ma
nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek
są i tacy co się na zawsze kochają
i dopiero dlatego nie mogą być razem
jak bażanty co nigdy nie chodzą parami
można nawet zabłądzić lecz po drugiej stronie
nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem

Piorun sycylijski

2011-02-08T14:39:00.004Z

Buszując w sieci czyli szukając informacji o centralach wentylacyjnych i uziemieniu transformatorów natrafiłam na prawdziwy PIORUN SYCYLIJSKI :)

jedno zdanie osoby wychowanej z granicą acz publicznie znanej :

"czasem się dziwię Polkom, że potrafią być z mężczyznami, którzy nie zarabiają, nie gotują, nie dbają o swoją kobietę, o siebie, a do tego jeszcze są ciągle skwaszeni. Nie rozumiem, dlaczego nie kopną tych swoich mruków w tyłek, zamiast im matkować."

:)))

Patrząc na niektóre pary nie mogę odpędzić podobnych myśli. Wydawało mi się zawsze, że jestem trochę dziwaczna i może troszeczkę rozpuszczona (przywykła do innych standardów), ale dziś wiem, ze nie tylko ja :)

Co kraj to obyczaj?

To taki koloryt lokalny?

Tradycja i wychowanie?

Grypa czy jakaś inna choroba?

Czy przeciętny facet naprawdę jest beznadziejnie pozbawiony inicjatywy, roszczeniowy i sfrustrowany?

Czy też Polki bojąc się, że same sobie nie poradzą i cierpiętniczo wychowują mruków i nieudaczników?

Drogie Panie podnosimy poprzeczkę :)

Panowie jesteście dla nas inspiracją i natchnieniem. Potraficie wszak robić rzeczy, które dla nas są nieosiągalne. Myślicie i czujecie inaczej. Chcemy was chwalić,kochać i podziwiać.

Mieć za co Was podziwiać.

To z Irlandii oczywiście... Glendalough...

rok zamieszek

2011-01-16T05:00:00.003Z

Strajki, strajki, niepokoje. Efekt nieunikniony akcji dokręcania finansowej śruby społeczeństwu i cofania reform we wszystkich niemal rozwiniętych krajach. Tylko banki mają się dobrze.One już przeszły przez najgorszy okres. Udało im się obronić pozycje i zarobić całkiem sporo na kryzysie.

Wszystkie organa państwowe na czele ze skarbówką postawione w stan gotowości. Cel: znaleźć i skonfiskować.

Przeciwnik jest twardy i zdeterminowany. Ma też w ręku atuty w postać biurokratycznej państwowej machiny. Obecnie działającej na wysokich obrotach.

Pamiętacie te grudniowe sceny z Londynu? Konne szarże na studentów protestujących przeciwko drastycznemu poniesieniu czesnego na uczelniach?

Cieszy mnie niezmiernie, że pokolenie Harrego Potera budzi się do obywatelskiego życia. Przechodzi przyspieszony kurs dojrzewania. Ci młodzi ludzie mają o co walczyć. Cięcia funduszy na edukację postawią wielu z nich poza marginesem finansowych możliwości kontynuowania studiów.

Nawet chińczycy buntują się przeciw regulacyjnej polityce swojego rządu

relacja tutaj.

Buntują się na sposób wschodni. Pokornie, na kolanach błagając Władzę, by nie zabierała im źródła dochodu. Ale to wciąż bunt - merytorycznie taki sam jak ten londyński. Tak czy inaczej ma zmusić władze do ustępstw.

Rzecz niebywała! Bo przecież władza chce dobrze. Władza zawsze chce dobrze. Każda władza chce dla nas dobrze. Władza ma detalicznie przygotowane plany, więc władzę należy szanować.

Czy to władza chińska, która przejmuje z rąk prywatnych i likwiduje masowo najtańsze lokale mieszkalne na wynajem po to, by zahamować napływ ludzi ze wsi. Czy to rząd koalicyjny, który ma plany oszczędności budżetowych.

Tak czy inaczej Chiny budzą się do obywatelskiego życia.

Metro stoi, Francja stoi. Oni mają długą i chlubną tradycję walk ulicznych. Można by nawet doszukać się w ulicznym buncie masowym podstaw założycielskich tego państwa:) Może nawet podstaw demokracji i wolności na sposób europejski :)

Tak czy inaczej rośnie poczucie niesprawiedliwości społecznej, niewspółmiernego do dochodów czerpanych wcześniej ze spekulacji obciążenia skutkami kryzysu. Rośnie też poczucie niechęci do regulacyjnych posunięć władzy.

Będzie ciekawie. Jest ciekawie.

sens religii

2011-01-05T08:31:00.014Z

Kilka dni po bożym narodzeniu BBC World nadało debatę na temat religii, czy jest ona wciąż siła dobra we współczesnym świecie (pierwsza część wklejona powyżej, pozostałe na youtubie). W tym bardzo interesującym spotkaniu w Toronto wziął udział Tony Blair, ostatnio nawrócony na katolicyzm, więc optujący za religią i Christopher Hitchens znany ateista.

Argumenty przeciw religii:

- Kościół uczy nas, że zostaliśmy stworzeni chorymi, a oczekuje od nas, że będziemy zachowywać się jak zdrowi :)

- Bez żadnych dowodów na istnienie bogów dajemy komuś władzę nad życiem swoim i najbliższych. Czy to jest dobre dla świata, że religie żądzą naszymi lękami, popędem seksualnym, wyborami politycznymi. Nawet po śmierci bogowie nie dają nam spokoju J Straszymy dzieci od najmłodszych lat horrorem piekła, które po śmierci czeka nie tylko ich, ale też osoby, które kochają. Warunkujemy je na posłuszeństwo wobec instytucji, która jest strażnikiem dogmatu. I to mimo licznych dowodów na to, że te instytucje popełniały i popełniają wciąż błędy i rażące nadużycia.Są podatne na korupcję polityczną, irracjonalne i pasożytnicze. Skłonne do fanatyzmu.

-Religie zmuszają dobrych ludzi do robienia okropnych rzeczy. Religie w założeniu dzielą ludzi na wiernych i niewiernych, na lepszych, którzy dostąpią zbawienia, czy zaznają raju i gorszych, skazanych na potępienie. Religie z samej swej natury powodują konflikty w których masowo giną ludzie. Nie dlatego, że święte księgi są źle interpretowane, albo nie rozumiane, ale dlatego, że są rozumiane właściwie . I to nie tylko przez dewotów, bigotów i osoby o wąskim pomyślunku. Misja nawracania jest integralną częścią większości religii i zarazem głównym źródłem konfliktów.

To jest argument, który Blair uznał za najlepszy z antyreligijnych argumentów. Ludzie wierzący mają z nim ogromny problem.

-Konflikty na tle religijnym są ogólnoustrojowe i systemowe. Nierozwiązywalne. Można je zaleczyć, lub złagodzić objawy, jednak nie da się ich permanentnie usunąć dopóki nie zniknie religiny jad sączony do rany. Jednym z powodów, dla których Europa ( z religijnie zaangażowanymi wyjątkami na półwyspie Bałańskim) żyje we względnym pokoju od wielu lat jest stale spadająca liczba wiernych i tym samym fanatyków religijnych.

- Wszystkie religie na swiecie zakładają podrzędną rolę kobiety. Są antykobiece, odmawiają kobietom szeregu praw począwszy od praw człowieka skończywszy na pozycji kobiety we wspólnocie, odmawianiu praw m.innymi kaznodziejskich . Nic dziwnego, że wszystkie ruchy feministyczne są antyreligijne. Religie są główną przeszkodą w rzeczywistym uzyskaniu równego statusu kobiet i mężczyzn. A tym samym pośrednio w wykonaniu skoku cywilizacyjnego przez kraje słabo rozwinięte. Żaden kraj, w którym połowa społeczeństwa nie pracuje i jest systemowo upośledzana nie osiągnie dobrobytu. Religie są jednym z czynników utrzymujących podział na pierwszy i trzeci świat.

- Szczególnie wielkie zło doktryna religijna wyrządza w ubogich krajach trzeciego świata. Tam gdzie brak ludziom wiedzy, wykształcenia i środków do życia kaznodzieje zbierają najlepsze żniwo. Naukowcy badający te zagadnienia są zgodni. W Afryce na przykłąd wciąż panuje wpojone przekonanie, że prezerwatywa jest gorsza niż AIDS.

- To co najlepsze w religii z dzisiejszego punktu widzenia, to humanizm. Humanizm istnieje niezależnie od religii. I ma się lepiej.

Argumenty Blaira za religią:

- Dobroczynność w krajach ubogich jest inspirowana wiarą. Ludzie robią coś dla innych zgodnie z religijnymi nakazami po to, by znaleźć się bliżej boga (choć osobiście ma on wielu przyjaciół ateistów, którzy też są zaangażowani w pracę na rzecz społeczności lokalnych czy ludzi ubogich)

- Wiedza i religia nie są sprzeczne. Wiedza uczy nas jak jest zbudowany świat. Religia odpowiada na pytanie po co.

- Religia jest dla niego drogą duchowego wzrastania, nie ucisku i poddaństwa względem instytucji. Bez tej siły człowiek byłby duchowo i moralnie mniejszy. (w mojej ocenie to frazesy)

- Religie nie powinny być oceniane przez pryzmat fanatyzmu religijnego tak jak politycy nie powinni być oceniani przez pryzmat złej polityki, a dziennikarze przez pryzmat słabego dziennikarstwa.

- Konflikty na świecie, nawet jeśli mają podłoże religijne, są wywoływane przez polityków i toczone z powodów politycznych. Przywódcy religijni często pełnią rolę rozjemczą w tych konfliktach i mogą położyć kres konfliktowi (jak w Irlandii Północnej)

- Usunięcie religii nie spowoduje wygaśnięcia konfliktów . Faszyzm i komunizm stalinowski- ruchy kompletnie antyreligijne zebrały nie mniej krwawe żniwo niż wojny religijne. Ten argument został uznany przez jego dyskutanta za najlepszy i najtrudniejszy do odparcia.

Według mnie jest to w ogóle jedyny celny i niepodważalny argument za. I samo to- mam na myśli jakość tego argumentu- świadczy o obecnej kondycji religii J.

Nic dziwnego, że polscy hierarchowie płaczą, że Europa ich prześladuje J. Religie są w założeniu antydemokratyczne, nie ma głosowania na ulubionego proboszcza, nie ma inicjowanych przez kościół dyskusji nad dogmatem i zmianami. Jednak paradoksem jest, że religie będąc antydemokratycznymi działając w demokratycznym kraju podlegają mechanizmom demokracji jak wszystkie inne dziedziny życia. Wierni poprzez groźbę odejścia od kościołów (głosowania nogami) wymuszają reformy. Wymuszają też inne zmiany w tym personalne. Kościół katolicki nie ma pomysłu na tę sytuację. Słuchając hierarchów mam wrażenie, że nie pojmują istoty zmian społecznych i słabo odnajdują się w sytuacji utraty przewagi, przyzwyczajeni do gry z pozycji dominujących. Kościół wciąż kupuje sobie wielkich- obietnicami poparcia w wyborach, czy rozległych wpływów po wyborach, przekonany, że to zabezpieczy jego interes. Większość obecnie rządzących deklaruje swoją religijność, niektórzy należą do Opus Dei, inni posyłąjadzieci do elitarnych katolickich szkół. Kościół kupuje nietanio i za nasze pieniądze. A kto płaci ten wymaga. Ten drobiazg zdaje się często umykać uwadze hierarchów. Wielcy bowiem lądują na szczytach dzięki wsparciu małych, a kościół nie potrafi powstrzymać ucieczki szarego człowieka. Doktryna jest mało atrakcyjna. Brak w niej prawdy, która nie byłaby wyświechtanym frazesem, brak w niej świerzości spojrzenia, odpowiedzi na najbardziej palące potrzeby współczesności. Coraz częściej i coraz powszechniej spoza złoconych kolum, świec, kwiatów i świętych obrazów wychodzi chciwość, głupota i agresja.

Tam gdzie wpływy się kończą stosuje taktykę niedźwiedzia: nachapać się ile się da i przeczekać zimę.

W tej sytuacji- rosnącej słabości religijnych instytucji jako ośrodka stabilizującego społecznie oraz braku dyskusji publicznej nad dogmatem i kondycją wiary- toczą się coraz śmielej dyskusje nad zasadnością religii w ogóle i zasadnością finansowania ich z pieniędzy publicznych.

Debatę wygrał Christopher. I to zdecydowanie.

Na próbie 2700 osób przed debatą głosy rozkładały się następująco:

Za religią: 22%

Przeciw: 57%

Niezdecydowani: 21%

Po debacie głosy przedstawiały się następująco:

Za religią: 17%

Przeciw: 62%

Niezdecydowani: 19%

DO SIEGO ROKU!

2010-12-30T12:53:00.015Z

W życiu bywają powikłania,

w państwowym i w prywatnym,

lecz w gruncie rzeczy, proszę pana,

ten świat jest taki ładny!

Śliczny jest świat,

gdy brata kocha brat,
siostrzeniec ciotkę, ciotka wujka
(wtedy nie grozi żadna bójka),
dzieci tatusia, tatuś dzieci
(wtedy nad domem gwiazda świeci),
kuzyn kuzyna i kuzynkę,
a tatuś pannę Ernestynkę,
lecz i mamusię, owszem, także
i bardzo miły jest przy szwagrze;
przystojny chłopiec swą panienkę,
stryjek stryjenkę i wujenkę -
i wszystko to się składa w całość,
w jakąś harmonię, w doskonałość,
bo przecież grunt, gdy komin dymi,
i kiedy chleb jest, i optymizm
i każdy wie,
że

wszystko się ułoży

jak w pudełeczku,

ze zgody tylko korzyść,

mój gołąbeczku,

nastanie pokój boży,

we wsi, w miasteczku,
hej, wszystko się ułoży
na sto dwa.

To bardzo polska jest choroba
tak boczyć się i psioczyć,
nam się nic nigdy nie podoba,
a świat jest taki uroczy!

K.I.G. (Wszystko się ułoży jak w pudełeczku)

lodowa kołysanka

2010-12-28T12:27:00.005Z

Pada śnieg i świat jest znów biały od wczoraj. Biały świat, białe myśli. Drogi też są białe.Taksówkarz w drodze do przychodni skarży mi się na korki w mieście.

Mnie to nie przeszkadza. W ogóle z biegiem czasu coraz mniej rzeczy mi przeszkadza. Podczas świąt wyluzowujęsię kompletnie osiągając stan kota buddysty (zdjęcie poniżej).

kot buddysta

Mam trochę czasu, którym się cieszę i rozciągam go w nieskończoność.

W zeszłą środę wysłali mnie na budowę, gdzie przemarzłam do kości przez kilka godzin oglądając budynki przygotowane do rozbiórki i dziurę po tym, co już zostało rozebrane, omawiając szczegóły z szefową działu inwestycji. Bardzo kompetentna kobieta, która wyrzuca z siebie informacje z prędkością karabinu maszynowego. Rozmowa odbywała się przy sennym udziale jednego z zastępców dyrektora, który z kolei zaskakiwał co i rusz swoją niekompetencją i brakiem zaangażowania. Mają na głowie 3 przetargi, kobieta zwija się jak w ukropie, wisi na telefonie, wszystkie dane ma w małym palcu, a ten truteń kompletnie nieprzygotowany. Pod koniec spotkania miałam ochotę go strzelić w łeb po prostu, żeby się wreszcie obudził i zabrał do roboty. Albo zrobił nam chociaż kawę skoro nie wnosi żadnego innego wkładu w spotkanie.

Następnego dnia jednak gorączka. Nie pomogły ziołowe kąpiele, mleko z miodem i inne dobrodziejstwa medycyny ludowej. Trzeba było iść do lekarza. Werdykt- zapalenie migdałków. Śmieszna dziecięca choroba, jednak lekarz zlecił mi badanie krwi.

- Powiększone węzły chłonne są objawem leukemii albo AIDS - stwierdziło moje słońce wpadając w lekką panikę i patrząc na mnie jakbym była już martwa.

-A nie mogą być objawem grypy- zapytałam z nieśmiałą nadzieją

- Mogą, ale pozostałe możliwości są równie prawdopodobne

- Równie prawdopodobne? Nie zgadzam się z takim postawieniem sprawy. Jak wracam zmarznięta, to znacznie bardziej prawdopodobne jest, że następnego dnia złapię grypę, niż, że złapię białaczkę. O AIDS nie wspominając.

- Niby tak, ale nie wiadomo do końca co aktywizuje białaczkę....

Dziś rano więc w te pędy pognałam na badania krwi. Obserwowałam minę pielęgniarki. Krew napełniająca strzykawki wydała mi się bowiem dziwnie brązowa....

kraina ciemności czyli sen swobodny lazurowych mórz

2010-12-19T14:13:00.014Z

Peter Vos seria Heart of Darkness

We śnie widzimy dziwy najdziwniejsze i cuda najcudniejsze. Ostatnio udało mi się trochę zapamiętać i zamierzam to spisać, by znów nie umknęło ."Z twych rzęs jam sfrunął ku gładziźnie fal.I już bez ciebie sam żegluję w dal."

Tak więc często śni mi się Kraina Ciemności, gdzie wiecznie panuje mrok i zima, zwierzęta mają ogromne oczy, a ludzie podróżują na saniach ciągniętych przez psy. Ich lodowe szczekanie to jedyny dźwięk słyszalny w tej krainie.

Zaczyna się zwykle zjazdem na nartach pod wyciągiem na Skrzycznem. Jest to reminiscencja czegoś, co wydarzyło się na prawdę. Kiedyś z Jolą i Bodziem zjeżdżaliśmy ze Skrzycznego w ten karkołomny sposób. Wąską i stromą przecinką leśną po nieubitym, oblodzonym śniegu slalomem pomiędzy słupami górnego odcinka kolejki linowej. To był zmierzch, wagoniki nie kursowały już. Ciemność zakradała się szybko pomiędzy ośnieżonymi świerkami. Moi towarzysze jako wytrawni narciarze pomknęli w dół a ja potknęłam się o wystający betonowy fundament słupa i zwolniłam. Zostałam sama w zimowym lesie rozglądając się wokół.

W tym miejscu w głąb lasu prowadzi wąska ścieżka. Jedna z tych, które latem poprzecinane są w poprzek drewnianymi rynnami na wodę spływającą w dół stoku. Patrzę w głąb ścieżki i mój wzrok zamiast zatrzymać się na drzewie na pierwszym zakręcie w magiczny sposób podąża krętą ścieżką aż do jej końca. I dalej. Rzeczy odległe stają się nagle bliskie. Kiedy tak stoję i patrzę we śnie następuje przebicie do wiersza. Nie pamiętam słów, ani nazwiska poety. Jest tylko odgłos kopyt zamknięty w rymach i obraz jeźdźca, który o zmierzchu zimową porą kłusuje po bezdrożu w kierunku domu ( i tak daleko jest mój dom). W kierunku światła. Jeździec kłusuje gdzieś niedaleko. Na tzw." dolonach" 2 stoki dalej . Stojąc wciąż w miejscu widzę go dokładnie. Ciemna, opatulona szczelnie postać na ciemnym koniu. Zjeżdża w dół.

A potem jestem tym jeźdźcem. Mam cel przed sobą. Zjeżdżam w dół stoku. Na dole czai si ciemność. Wiem, że nie mam wyjścia więc wjeżdżam do Krainy Ciemności. Tu zawsze panuje Zmierzch i Cisza. Nawet mój koń porusza się bezdźwięcznie. Po chwili długiej lub krótkiej (kto wie) las staje się rzadszy i bardziej liściasty. Poprzecinany bezdrzewnymi łysinami. Zamarzłe kępy brzóz między łachami śniegu nagle się kończą. Potem jest pustka aż po horyzont. Spieszę przed siebie przez coś co wygląda na zamarznięte jezioro, nad którym kiedyś nocowaliśmy podczas spływu na Pojezierzu Drawskim. Jezioro jest martwe. Mój koń porusza się jak wiatroskrzydły pegaz. Każdy skok to siedem mil. Nagle znów wjeżdżam w zimowy las i gubię się. Nie wiem gdzie jestem. Żadne miejsce tu nie wygląda znajomo. We śnie pada na mnie blady strach. Już nigdy stąd nie wyjdę. Zwalniam, kręcę się w kółko i wtedy widzę przed sobą brązowego konia. Stoi bokiem i na tle biało-czarnych zimowych kształtów zdaje się całkiem rudy. Świeci jak latarnia. Potrząsa czarną grzywą i zdaje się zachęcać do biegu. Podążam za nim bez wahania, bo od razu wiem, że to jest klacz przewodniczka. Czytałam o tym już jako dziecko w grubej książce pełnej rycin...

Szukając źródeł tego snu zaczęłam od "Opisania świata"

Przypisy do "Opisania świata" o Krainie Ciemności mówią tak:
" Według geografów muzułmańskich Kraina Ciemności leżała na północ i północny wschód od państwa Bułgarów nadwołżańskich. Według Ibn Battuty ziemia tam jest pokryta lodem i podróżować można jedynie na saniach ciągnionych przez psy. Autor arabski również wylicza rodzaje futer, które pochodziły z krainy ciemności.
Oba wątki: Krainy Cirmności i klaczy używanych jako przewodniczki, są bardzo stare. Już w legendzie o czynach Aleksandra Wielkiego jest mowa o podróży króla do Krainy Ciemności. skąd mógł wrócić jedynie dzięki klaczom, które wskazywały drogę."

Kraina Ciemności pojawia się w średniowiecznej literaturze podróżniczej jak Alexander Romance, Podróże Sir Johna Mandeville, czy wspomniane już " Opisanie Świata" Marco Polo.

Jej lokalizacja nastręcza pewne trudności.

Według jednych jest to mityczna kraina leżąca w rejonie gruzińskiej Abhazji. Nikt nie może tam wejść i wrócić z powrotem. Mieszkańcy są potomkami perskiego imperatora Shapura II i jego armii zamkniętych w ciemnościach na zawsze za boskim wstawiennictwem. A to takim sposobem: kiedy armie króla zostały otoczone przez nieprzyjaciół na równinie wznieśli oni modły, na co bóg odpowiedział otaczając ich pierścieniem nieprzeniknionej ciemności gęstej jak smoła.

Inni podróżnicy umieszczają Krainę Ciemności w rejonie północnego Uralu, na terenach znanych jako Jugra (chanty-mansyjski okręg autonomiczny). Tam gdzie kończyły się wpływy państwa Bułgarów Nadwołżańskich. Pobliskie Morze Białe zwane jest przez średniowiecznych arabskich podróżników Morzem Ciemności.

Abu Hammid Al Garnatu 12-wieczny podróżnik i misjonarz pisze tak:

"But beyond Wisu by the Sea of Darkness there lies a land known by the name of Yura. In summers the days are very long there, so that the Sun does not set for forty days, as the merchants say; but in winters the nights are equally long. The merchants report that Darkness is not far (from them), and that the people of Yura go there and enter it with torches, and find a huge tree there which is like a big village. But on top of the tree there sits a large creature, they say it is a bird. And they bring merchandise along, and each merchant sets down his goods apart from those of the others; and he makes a mark on them and leaves, but when he comes back, he finds commodities there, necessary for his own country…" (Al Garnati:32)

Powroty

2010-11-24T16:26:00.003Z

Lubię powroty.

Prawie tak bardzo jak wyjazdy :)

Walizka, mrok, zmęczenie, restauracja. W domu świezo zaparzona kawa i natłok informacji.

Słonko kilka godzin bez przerwy opowiada o wszystkim, co mu się zdarzyło, co czytał, czego słuchał, o czym myślał. Żywo i ze swadą. Wyobrażam sobie, że kilka tygodni przymusowego milczenia to musiała być dla niego udręka. Teraz odbija to sobie z nawiązką. Ja słucham siorbiąc kawę kupioną specjalnie dla mnie i oglądam jego nowe gadżety.
Na stoliku czeka plik gazet z zaznaczonymi artykułami, które koniecznie muszę przeczytać, wino, którego koniecznie muszę spróbować itd. Okazuje się, że strasznie jest dużo rzeczy, które koniecznie muszę zrobić.

Odebrałam telefon. Jakaś jejmość z Chicago dzwoni, by mnie poinformować, że moja mama ma u nich klub poparcia. Szczęka opadła mi nieco.

-Ale o co chodzi?

- Chcemy, żeby startowała w wyborach na wójta. Jest najlepszą osobą i myśmy tu w Chicago założyli dla niej klub poparcia.

- Może to dobry pomysł- myślę sobie. Mama jest od półtorej roku na wcześniejszej emeryturze i głównie hoduje kwiatki. Ma odpowiednie wykształcenie i doświadczenie życiowe, zna się na wielu rzeczach, a zwłaszcza na funduszach strukturalnych. Wielu osobom pomaga. Ma W sumie rozumiem tych ludzi.

-Tylko czy się zgodzi?

- Dlatego dzwonię. Jak znowu wybiorą tego samego wójta to nic się nie zmieni na lepsze w tej wsi. On nic nie potrafi załatwić- słyszę

- Porozmawiam z nią - mówię ostrożnie , świadoma, że jeśli mama się na coś uprze, to nic nie wskóram- Tylko problem jest taki, że ona tam nie jest formalnie zameldowana. Nie wiem jak wyglądają polskie procedury. Poza tym wydaje mi się, że listy kandydatów już są zamknięte.

- A to szkoda by było.

- Może następnym razem. Ona planowała sobie, że na wiosnę pojedzie do Warszawy na kilka miesięcy, żeby się zająć swoją wnuczką Ritą kiedy Kasia wróci do pracy

- Jak w Warszawie to może do sejmu. Jakby chciała kandydować, to u nas ma zawsze poparcie

Nigdy jeszcze nie byłam córką beneficjenta :))))

Unicorn

2010-10-21T20:49:00.008+01:00

Drogi Panie (i Panowie), na jesienną poprawę nastrojów:)

PS. Skończył się właśnie koncert zwyciężczyni konkursu Szopenowskiego Rosjanki Julinny Avdeevej z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej Filharmonii Narodowej.

Następny konkurs dopiero za 4 lata :(

miłosne frazy dla kandydatów na samobójców

2010-10-15T02:31:00.014+01:00

Całkiem nie mogę zasnąć. A przecież jutro jest koncert wieczorem i znowu nie będę spać do 3.
Smutno mi po rosyjsku, dlatego tłumaczę sobie miłosne frazesy ("Пара фраз, залетевших отсюда") z opery "Юнона и Авось". Zmagam się ze słowem, z uczuciami oraz niestety z właściwą dla rosyjskich romansów, wręcz kanoniczną dawką optymizmu oscylującą wokół zera absolutnego.

wiersze А.Вознесенского
muzyka:А.Рыбникова

Ty mnie rankiem o brzasku obudzisz
Boso za drzwi odprowadzić mnie wyjdziesz
Ty mnie wszak nigdy już nie zapomnisz
Ty mnie wszak nigdy już nie zobaczysz

Osłaniając ciebie od chłodu
myślę sobie: Boże Najwyższy
Ja cię wszak nigdy już nie zapomnę
Ja cię wszak nigdy już nie zobaczę (...)
...

czerwone korale

2010-10-13T19:32:00.008+01:00

Dialog godzien uwiecznienia:

- Skąd Panie przyjechały- usłyszały od pewnej pani na moje przyjaciółki na targach minerałów w Opolu

- Z Krakowa

- Od razu widać. Panie mają taką szlachetną urodę królewską

:-)

A'propos biżuterii organicznej

lo presento drewniane kolie autorstwa Alissi Melka-Teichroew

mebel wielo-funkcyjny prostokreślny

2010-10-09T22:40:00.009+01:00

Pudełko składające się z 7 części różnej długości plus stalowe elementy łączące umieszczane w specjalnie przygotowanych gniazdach. 12 możliwości stworzenia i przetworzenia mebla w ciągu minut (godzin dla kompletnego beztalencia).

Mobilne, szybkie,dostosowane do potrzeby chwili, ekologiczne.

Tylko jak trwała i wygodna jest ta zabawka?

Nie pierwszy to mebel wielofunkcyjny jaki znam, ale pierwszy, który daje taką szeroką gamę możliwości. Czy to jest przyszłość meblarstwa? Alternatywa dla wszechobecnej IKEI?

Zobaczcie sami jeden z produktów Bezalel Academy of Arts and Design.

Inspirująca magia czasu

2010-10-08T22:37:00.011+01:00

Sztuka polega nie na tym, że ten mechanizm jest tak bajecznie skomplikowany. Sztuka polega raczej na tym, że działa. Prostszy działałby skuteczniej. Artysta zegarmistrz ( słowo "mechanik" mi tu nie pasuje) celowo zwiększa ilość przekładek i kół zębatych i co za tym idzie ilość operacji jakie wykonuje ta maszyna w jednostce czasu. Prawdziwi mistrzowie w tej sztuce osiągają imponujące rezultaty. A zegarki imponujące ceny :)

mechanizm zegarowy ze strony fotografa

.............................................................................................

I obiecane w tytule inspiracje:

biżuteria Clockwork Love by Tjep

emocjonalny dramatyzm scherza b-mol i jesienna biżuteria organiczna

2010-10-07T17:45:00.007+01:00

kolekcja ESCAPE

by Hanna Hedman

PS. Dlaczego wszyscy Azjaci biorący udział w tegorocznym konkursie chopinowskim wybierają Scherzo b-mol Op.31? Niewyjaśniona tajemnica rasy. Mnie też się podoba jego szalony dynamizm :)

Pozwolę sobie tu na dość długi cytat:

"Druga eksplozja romantyzmu nastąpiła u progu roku 1836. Tym razem jednak fala romantyzmu nie pojawiła się by zniknąć, ustąpić z powrotem miejsca stylowi brillant, jak było to parę lat wcześniej. Tym razem pożegnanie z wirtuozerią dla wirtuozerii, z epigonizmem stylu brillant stanie się ostateczne. Styl nowy, własny, który nazwać można specyficznym chopinowskim romantyzmem dynamicznym, nie tylko się objawi, ale i utrwali. Objawił się od razu, na sposób Janusowy, o dwu twarzach: poprzez głęboki liryzm Nokturnów op. 27 i poprzez esencjonalny dramatyzm Scherza b–moll.

Gest otwarcia nowego scherza można by określić mianem beethovenowskiego, mając jednak w uszach akordy wstępne pierwszego Scherza h–moll, rzec można, że jest to już także gest chopinowski. Drugie Scherzo, rozpoczęte w b–moll, posiada, tak jak i pierwsze, strukturę repryzową. Można je także uznać za utwór o kształcie scherzaz triem. Ale i w tym wypadku struktura wyjściowa tworzy ramy jedynie ogólne, wypełnione muzyką, która toczy się według praw swoistej dramaturgii, a nie formy. Toczy się z taką siłą, z takim ładunkiem emocjonalnym, jakby miała wypaść z ram, wypaść z toru, po którym się toczy. I w gruncie rzeczy tak się dzieje. Dynamizm utworu nie pozwolił Chopinowi na zamknięcie scherza w jego własnej, wyjściowej tonacji. Finał utworu dzieje się nie w b–moll, lecz w paralelnym Des–dur.

Właśnie w tonacji Des–dur przebiega pierwsze z dwu dopełnień tematu inicjalnegoscherza. Pojawia się jak błysk – i znika [t. 49–57(58)]. Drugie dopełnienie wstępnego tematu, wędrujące po tonacjach, przynosi muzykę toczącą się z szerokim rozmachem i rosnącą z każdym taktem w potęgę i siłę [t. 65–79]. I w tym scherzu trio przenosi nas w przestrzeń jakby nie z tego świata. Nie tylko w nową sferę tonalną (F–dur) [t. 265–276]. Arkadia, w którą przenosi nas trio, jawi się kolejno poprzez trzy charaktery. Pierwszy ledwie zaznacza swą obecność – to parę zaledwie taktów bukolicznej siciliany [t. 277–284]. Drugie wcielenie arkadii ma charakter walca. Rozśpiewanego i rozchwianego zarazem. Chopin kazał go śpiewać równocześnie czterem odmiennym głosom [t. (309)310–317(320)]. Trzecie wcielenie beztroskiej arkadii porywa i wciąga również w wir walca o charakterze ritornelu [t. 334–344].

I następuje zaskoczenie. Idylliczny klimat, w który nas trio przeniosło – pryska. Chopin jeden ze swych arkadyjskich tematów przeobraża w temat zrazu niespokojny (agitato), później aż groźny, ogarnięty czy opętany wściekłą pasją wyrażoną fortissimoi con fuoco [t. 544–555]. Trzeba długiej chwili, by emocje wygasły. Potem wraca muzyka właściwego scherza do powrotu sprowokowana. Urasta do kulminacji i przechodzi w kodę, kończącą tę prezentację potęgi, siły i mocy.

Drugie z Chopiowskich scherz uznano za arcydzieło. Można nawet powiedzieć, że zdetronizowało pierwsze ze scherz nieustannie obecne na estradzie. Krytycy i monografiści licytują się słowami zachwytu. Schumann usłyszał w utworze rysy byroniczne. Niecksowi trio scherza przywołało na myśl pełne tęsknoty i przeczucia zamyślenie Giocondy (Leonarda da Vinci). Ferdynand Hoesick usłyszał „w tym ognistym poemacie akcenty demoniczne”. Zdzisław Jachimecki zadziwił się nad „długą wstęgą melodii wyśpiewaną na jednym oddechu”. Artur Hedley głęboko zamyślił się nad ekstatycznym liryzmem utworu i na koniec się zmartwił: „Nadmierne wykonywanie może zaćmiło blask tego dzieła, lecz nie powinno zasłaniać przed nami walorów”. Zamyślił się nad muzyką, jak to określił „wstrząsającą i porywającą”.

Autor: Mieczysław Tomaszewski
Cykl audycji "Fryderyka Chopina Dzieła Wszystkie"
Polskie Radio II

jesień w skałkach

2010-10-04T22:35:00.023+01:00

"Dwa domy,

drzwi otwarte.

Jesienne góry"

Michihiko (1755-1818)

Początek jesieni.

Podkrakowskie wapienne ostańce niczym statki na pełnym morzu wyrastają z nienacka z krajobrazu. Marynistyczne skojarzenia budzą też liny, którymi te skałki są obwieszone w weekendy. Po linach ludzie wspinają się w górę i zjeżdżają w dół niczym przedpotopowi marynarze na wzdętych żaglach swoich trójmasztowców.

Powietrze jest chłodne, więc większość wybiera nasłonecznione stoki, liny wiszą nieraz kilkadziesiąt centymetrów od siebie. Wspinacze w różnych stadiach wspięcia przypinają się do klamer na wyznaczonych ścieżkach. Ścieżki wspinaczy mają przeróżne nazwy, niektóre jeszcze z lat 50-tych, nadane im przez odkrywców, tudzież "wynalazców" danej trasy.

Jest więc "ciemna blondynka" i " starcze kazania"i " wiatr we włosach", " Gosiaczki witają w Windows" i "świnka" i "nic trudnego" zaraz obok nazwisk ulubionych poetów, aktorów, różnych "uśmiechów sołtysa" czy "dup Maryni". Wyobraźnia ludzka nie zna granic. Najbardziej pretensjonalne rzecz jasna są szlaki nazwane imieniem i nazwiskiem wynalazcy :)

Wapień jest niemal plastyczny, nie kruszy się i nie odpada, kamienie nie sypią się w dół na głowę.

Wapienne skały to osobny ekosystem. Żyją tam nieco inne rośliny niż wokół, a szczeliny skalne są kryjówką dla różnych owadów i traszek. Przed włożeniem palca w szczelinę można czasem napotkać pełen wyrzutu wzrok pająka.

ktoś na słonecznej skale

Ania na zacienionym stoku

a to ja na "schodkach"

ja w ujęciu pod słońce

zmierzch

Wraz z zachodem słońca pojawia się chłód. Człowiek nakłada czapkę i wszystkie polary i marzy o termosie z gorącą herbatą. Najbliższa knajpka jest bóg-wie-gdzie. Na pewno nigdzie w okolicy. Palce zmęczone kurczowym trzymaniem się skały, szukaniem szczelin i dźwiganiem w górę ciężaru ciała grabieją i drętwieją. Tracą czucie w opuszkach jak zanurzone w ciekłym azocie. Zmęczone mięśnie mogą odpocząć. Trawa miękka i wilgotna. Zapach dymu.

Na siatkówce oka odbite obrazy. Kolory jesieni.

Peckham 2

2010-09-23T17:53:00.023+01:00

Przeciętnemu londyńczykowi Peckham kojarzy się z wojnami czarnych gangów i strzelaniną na ulicy. To właśnie usłyszałam, kiedy oznajmiłam, ze się tam wybieram. Dzielnica wciąż jest uznawana za jedną z najbardziej niebezpiecznych, choć wiele zmieniło się na lepsze. Ciągle jednak jest to skupisko socjali. Dawniej dzielnica białych robotników. Potem miejsce, gdzie trafiali i trafiają do dziś nowo przybyli emigranci z państw afrykańskich. Tam też mieszkają ich poprzednicy w drugim i trzecim pokoleniu, których nie stać na zmianę dzielnicy na lepszą. Są to często ludzie żyjący z zasiłku, drobnej przestępczości, bezwzględnie wykorzystujący nowych emigrantów. Materiał odporny na zmiany, niechętnie przyjmujący obcych, ksenofobiczny, arogancki, zakompleksiony i agresywny. Emigranci zasiedziali na zasiłku w pierwszym i drugim pokoleniu, którzy w życiu nosa nie wysunęli poza najbliższe otoczenie, jako londyńczycy z pogardą traktują swoich nowo przybyłych pobratymców, nienawidzą mieszkańców innych niż ich własny krajów afrykańskich- nazywają ich czarnuchami, śmierdzielami, lub nigeryjczykami (wyjątkowa obelga, chyba, że jesteś Nigeryjczykiem). Pod wieloma względami są bardziej brytyjscy niż sama królowa.
Trudno do nich dotrzeć. Udaje się to ludziom takim jak Dominic, którzy tam się wychowali, dzięki rządowemu wsparciu pieniężnemu skończyli uniwersytet i chcą pracować na rzecz swojej społeczności, zamiast przenieść się gdzieś do City i zapomnieć o tym skąd pochodzą.
Regeneration Program został wprowadzony w latach 90-tych jako element unijnej strategii i pochłonął już około 290 milionów funtów. Objął szereg działań głównie urbanistycznych, choć również edukacyjnych i organizacyjnych, skupionych na poprawie bezpieczeństwa. W ramach tego programu wykonano renowację głównych ulic, stworzono plac miejski, założono park- duży teren zielony dla sportu i rekreacji -Peckham Rye Park, rozpisano konkurs na projekt biblioteki, który to budynek stał się później wizytówką dzielnicy. Lecz przede wszystkim wyburzono blokowiska socjali. Na tym miejscu powstała nowa, przyjemna dla oka i przyjazna mieszkaniówka uzupełniona placami zabaw, sklepami, przedszkolami i innymi niezbędnymi usługami. Cześciowo rządowa (należąca do lokalnego council), częściowo prywatna. Powstała South London Gallery , zaproszono do współpracy artystów, między innymi Toma Philipsa.

Peckham library. Futurystyczny budynek biblioteki projektu Alsop and Störmer z 2000 roku

Inwestycje unijne i rządowe przyciągnęły inwestycje prywatne. Zmienił się klimat. Na każdym kroku bez mała widać nowe budynki, a te stare i historyczne są pięknie odnowione. Dzielnica jest atrakcyjnie położona. W sąsiednich, "lepszych" lokalizacjach nieruchomości osiągają wysokie ceny. Planowana jest budowa linii metra, co skokowo zwiększy atrakcyjność dzielnicy.
Potwór taki jak Londyn potrzebuje wciąż nowych terenów, które może reaktywować, wchłonąć i oswoić. Włączyć w patchwork miejsc cool, miejsc z charakterem, które należy odwiedzić. Już powstają pakistańskie knajpki, niszowe sklepiki, greckie winiarnie i małe studia artystyczne. Dzielnica niezaprzeczalnie ma klimat afrykańsko-karaibski, co może być jej atutem.
Są i słabe punkty. Przede wszystkim bezpieczeństwo. Wojny gangów nie wpływają korzystnie na image. Ale też brud- afrykański zwyczaj wyrzucania śmieci i plucia na ulicy. Do tego dochodzi ksenofobia niektórych mieszkańców. Niechęć do białych. Białe dzieci są dyskryminowane w lokalnych szkołach podstawowych, dlatego rodzice posyłają je gdzie indziej.Segregacja rasowa. W dzielnicy czuje się podskórne prądy, niepisane prawa i zwyczaje, którym zdają się podlegać mieszkańcy. Rytm życia nie do końca europejski, spojrzenia, klimat.
Patrzę na Dominica i Jesusa. Udane produkty programu regeneracji. Stu procentowych młodych brytyjczyków, którym udało się osiągnąć swoje cele nie odcinając się równocześnie od swoich etnicznych korzeni. Może po prostu fajnych ludzi, którzy startując z absolutnego dna społecznego czyli Peckham, wykorzystali swoją szansę.

- Jak widzicie swoją dzielnicę w przyszłości? Za 20 lat powiedzmy. Czy mieszkania socjalne, należące do council nadal będą tu dominować?
- Nie. Nie powinny. Socjal to proteza. Ratuje życie, ale wywołuje szereg uzależnień, problemów. Kiedyś trzeba ją odrzucić i samemu nauczyć się chodzić.
- Ale wy i wasi rodzice korzystali z tej protezy. Czy następni nie powinni mieć takiej możliwości?
- To zabrzmi strasznie egoistycznie, ale jak dla mnie jest tu aż za duże emigrantów. Permanentny socjalizm się nie sprawdził nigdzie. Ty jesteś z komunistycznego kraju, więc wiesz o czym mówię
Uśmiecham się w duchu słysząc te słowa. Ciągle ta sama historia.
- Socjal, obok wymuszonej ekologii, to była akurat dobra strona socjalizmu. To, czego nam brakowało, to wolność i demokracja. Możliwość wprowadzenia zmian. Wasi emigranci mają tę demokrację i prawa, lecz ich nie akceptują. I to jest chyba ich główny problem.
- Po co ci wolność i demokracja, jeśli przymierasz głodem i nie możesz z niej skorzystać?
- Tak właśnie myślą tubylcy, prawda? Wolny rynek i sterowana, niepewna demokracja to równie zabójcza mieszanka jak zamknięcie całego narodu w paranoicznej sytuacji życia na minimum socjalnym w służbie utopijnej ideologii.
- Czyli według ciebie socjalizm się sprawdził?
- Nie. Cały mój kraj to był wielki socjal. Z lotu ptaka widać te ogromne blokowiska. Socjale są ohydne. Połączenie taniego modernizmu z cepelią. Socjale generują problemy, które potem się rozwiązuje przez dziesięciolecia. Cały mój kraj się boryka z takimi problemami, wiekszość ludzi ma jakąś traumę po socjalizmie. Dyskusja publiczna, sztuka, literatura, polityka, przestrzeń publiczna- wszystko jest zdominowane tymi zagadnieniami na wiele , wiele lat w przód. Z daleka dopiero widać jak wielkiego wszyscy mamy kaca. Ale tam, gdzie nie ma socjali, tam są slumsy. Socjal w porównaniu ze slumsem to jednak jest zdobycz cywilizacyjna.
- Nie możemy zapewnić socjalu wszystkim chętnym emigrantom. To jest utopia, która prowadzi prosto do zapaści gospodarczej. W zalożeniu ludzi korzystających z zasiłku ma być coraz mniej. Dlatego budynki należace do władz lokalnych powinny być sprzedawane w prywatne ręce - twierdzi jeden
- Naszym problemem nie jest, to, że socjale nie chcą demokracji i nie szanują praw. Naszym głównym problemem jest rosnąca liczba emigrantów. Oni się nie adaptują tak szybko. W niektórych rejonach my, brytyjczycy, jesteśmy mniejszością. Sytuacja może się odwrócić i obudzimy się z powrotem w Afryce, albo w jakimś Bangladeszu - wtóruje mu drugi, a ja cieszę się, że tu przyjechałam
- To co zamierzacie z tym zrobić? A właściwie jak chcielibyście to zrobić?
- Głosować na konserwatystów
- To się w dyskusji nazywa "iść na łatwiznę". Wiecie - fakt, że ci wszyscy ludzie tu przyjeżdżają to najlepszy argument dla socjalisty. Demokracja nie jest tam potrzebna, zresztą nigdy jej nie było. Wystarczy bezpieczeństwo i minimum socjalne
- O czym ty mówisz?
- O rewolucji. Co byście powiedzieli panowie, gdyby w waszych dawnych koloniach afrykańskich wprowadzić komunizm. Tylko jako konieczny etap przejściowy, powiedzmy 40 lat, nie dłużej- uśmiecham się patrząc z satysfakcją na dwie opadnięte szczęki

Peckham 1

2010-09-22T19:35:00.028+01:00

"Peckham. Gangs; council estates; the odd drive-by shooting. Oh, and Del-Boy – let’s not forget Del-Boy. And then more recently an award-winning upside-down library, and some very fetching rusty bollards. Regeneration."
Dominic
.
Dominic miał czekać na przystanku. Idąc rozglądałam się wokół z ciekawością, zastanawiając się jak go poznam. Nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy. Znajomy znajomego, urodzony Brytyjczyk, prawdopodobnie kreol, bo rodzice pochodzą z Mauritiusa.
Jedno jest pewne- on pozna mnie bez problemu. Jestem jedyną białą na tej ulicy jak okiem sięgnąć. Czuję się dziwnie pod spojrzeniami przechodniów i powtarzam sobie w duchu, że Londyn to bezpieczne miasto. Otaczają mnie emigranci pierwszego pokolenia- od razu widać- po stroju i po zachowaniu. Głównie czarni z Afryki lub Karaibów. Ubrani w tradycyjne kolorowe szaty i zawoje na głowie lub mieszankę londyńsko-murzyńskiej mody z modą afrykańską, azjatycką i dziwną. Na przystanku tłoczą się mężczyźni w dżelabijach lub dżinsach z krokiem w kolanach, kobiety afrykańskie potężne i ciężkie poruszają się dostojnie niczym woły z ogromnymi siatkami pełnymi towarów. Młode matki zdrowe i otyłe, z wypukłymi pośladkami, piękne dziewczyny z Karaibów, chłopcy w kapturach w stylu gangsta. Wszyscy krzyczą , jeden przez drugiego.
-To moje miejsce! Ja tu stoję z dzieckiem! - Ale ja tu bylam pierwsza zdziro! - Co robisz palancie! Odsuń się od moich siatek! - Sam jesteś palant! Jedź do swojego starego, śmierdzącego domu! - Kierowco! Kierowco! Otwórz te pieprzone drzwi, nie widzisz, że stoję z wózkiem!
Wygląda to przez moment jak wstęp do linczu lub mordobicia, ale to tylko zwykłe afrykańskie uprzejmości poranne.
Zastanawiam się, czy rządowy Regeneration Program, w sprawie którego tu przyjechałam, odniósł jakikolwiek efekt. Czy ci ludzie odnajdą się kiedyś w brytyjskim społeczeństwie?
I co to w ogóle jest brytyjskie społeczeństwo?
-
Hej!
Odwracam się i napotykam najszerszy uśmiech jaki do tej pory widziałam. Zdaje się wychodzić poza granice twarzy, której dolna połowa, na skutek tego uśmiechu, wygląda jak z kreskówki.
- Suliman mówił, ze przyjedziesz- chłopak odróżnia się kolorem skóry i prawie europejskimi rysami twarzy, można wziąć go za araba lub południowca. Przyjechał na rolkach, mówi z akcentem z południowego Londynu- Przejdziemy się najpierw?Pokażę ci okolicę. Spodoba ci się
- Świetnie Dominic. Chciałabym tylko sprawdzić jedną rzecz. Dostałam to na Elefant&Castle- pokazuję mu ulotkę reklamującą usługi murzyńskiego znachora:" Leczenie: grypy, AIDS, padaczki, wrzodów, chorób serca i innych, zdejmowanie uroków, wróżby, pomoc w rzucaniu nałogów: papierosów, narkotyków , porady psychologiczne, trans leczniczy, czarna i biała magia."
-TAKA okazja może się więcej nie trafić. Nigdy jeszcze nie spotkałam afrykańskiego znachora wu du. Czy myślisz, że mógłbyś ze mną pójść?
- A masz jakiś problem
- Jasne. Niedawno miałam pechowy poranek. Wyobraź sobie budzę się a tu się okazuje, że wyłączyli mi internet. Potem wyjaśniło się, że zabrali mi też numer telefonu i dali komuś innemu. Przez pomyłkę. Wyobrażasz sobie? Mało tego- złota rybka, która pływała sobie koło laptopa umarła tego samego ranka. A lilie stojące obok zwiędły jak za dotknięciem różdżki...Wszystko wskazuje na to, że ktoś rzucił na mnie zły urok drogą cyfrową- śmieję się bo trudno mi utrzymać powagę patrząc na jego twarz
- To żadne czary- Dominik śmieje się jeszcze szerzej- Ten numer z telefonem powtarza sie notorycznie. Aglomeracja pęka w szwach i sieci nie są w stanie obsłużyć takiej ilości nowych abonentów. Ciągle dochodzi do pomyłek. A u znachora nie będzie ci się podobać, chyba, że lubisz świeżą krew, jeszcze ciepłą. Znachor zabije dla ciebie kurczaka. Albo coś innego żywego. On używa dużo krwi.
- A przepisy o obronie praw zwierząt? Czy nikt na niego nie doniesie?
-To taka rzeźnia, jak korrida, rozumisz. Mięso idzie potem do restauracji. Niektórzy chodzą do tego znachora. Jednak martwy kurczak z rana może chyba zepsuć humor na cały dzień
- Przekonałeś mnie chyba. Gdzie wiec pójdziemy?-mówię po chwili mijając sklep ogólnobranżowy z wystawionymi na zewnątrz na tablicy cenami walut. Waluty są wyłącznie afrykańskie, ceny zapisane granatowym pisakiem.
-Mój znajomy prowadzi lokal w pobliżu. Porozmawiamy przy kawie
Mijamy kilka sklepów z niesamowicie barwnymi sztukami odzieży i/lub koców ( chyba w zależności od tego czy nałożymy na siebie, czy na łóżko), butami z myszką miki, restaurację chińską i dwa kantory z afrykańską walutą. Czy można tu gdzieś w ogóle kupić euro?Budynki wyglądają brytyjsko, ale tylko od pierwszego piętra w górę. NA parterze króluje trzeci świat. Otwarta przestrzeń targowa wychodzi na ulicę, ludzie żyją w tej przestrzeni- kupują, wybierają towar, jedzą, grają, tłoczą się. Wchodzą w Interakcje, które mają nieeuropejski charakter. Po chwili człowiek zapomina, że jest w Europie.
Zatrzymujemy się przed lokalem o nazwie " Kuchnia afrykańsko-karaibska. Dania na wynos". Lokal ma niebieski szyld i niebieskie stoliki, jest mały i dość brudny.Nie wygląda zachęcająco.
Znajomy za to wygląda. Na rastafarianina. Podaje mi rękę. W podłużnej, czarnej twarzy otoczonej skomplikowaną konstrukcją z dredów przetykanych kolorowymi paciorkami i muszelkami , dominujący akcent stanowią oczy. Oczy wielkie i zielone tak bardzo, że aż lazurowe. Błękit karaibski. Produkt genetycznego koktailu z kilku kontynentów. Krew amerykańskich Indian zmieszana z afrykańską, hiszpańską lub portugalską, może azjatycką. Ma na imię Jesus (czyt. Hesus z akcentem na u).
Nagle uświadamiam sobie jak bardzo złożone są linie genealogiczne obu moich rozmówców. Jak zagmatwane mają życiorysy, oni, ich rodzice, dziadkowie. Siadamy we trójkę i patrzymy na siebie nad blatem stolika. W cieniu spotykają się oczy zielone brązowe i czarne. Euros, Boreas, Africus , Notos - przywiały nas tu greckie cztery wiatry. Wiatry, które walczą ze sobą, powodują konflikty i sieją zniszczenie. Zupełnie jak ludzie.
Dostaję kawę. Kawa jest doskonała.

Rozmawiamy o wszystkim i o niczym, co jest miłym zaskoczeniem, bo trochę się obawiałam zalewu frapujących danych statystycznych. Więcej dowiaduję się patrząc, słuchając ulicy.
Chłopcy urodzili się tutaj, mieszkają tutaj całe życie. Uczestniczą w rządowym programie regeneracji aktywnie, jak Dominic, który pracuje dla agencji, lub biernie korzystając z tego, co przyniosła ze sobą ta góra pieniędzy wstrzykiwana powoli i precyzyjnie w układ krwionośny dzielnicy od 20-tu lat. Są w pewien sposób produktem tego programu. Program bowiem zaczął się mniej więcej wtedy, kiedy rozpoczynali edukację. Pamiętają jak było tutaj wcześniej.

Peckham etnicznie:

Black African - 35.67%
White British - 25.73%
Black Caribbean - 15.45%
Other White - 4.58%
Other Black - 3.58%
Chinese - 3.51%
Other Asian - 2.14%
White Irish - 1.93%
Mixed White-Black Caribbean - 1.86%
Bangladeshi - 1.25%
Other Mixed - 1.17%
Mixed White-Black African - 1.08%
Indian - 0.69%
Other South Asian - 0.68%
Mixed White-South Asian - 0.35%
Pakistani - 0.33%

"...if every man says all he can,
If every man is true,
Do I believe the sky above
Is Caribbean blue... "

desperado

2010-09-13T16:46:00.013+01:00

Są ludzie, którzy potrafią bezbłędnie niemal i z wyczuciem zaśpiewać piosenkę nie mając pojęcia co znaczą słowa :) Zgodnie z życzeniem pewnego desperata tłumaczę "Desperado" z boskim Antoniem w roli głównej. Z góry uprzedzam rozczarowanie- słowa nie są zbyt wyrafinowane.

Czasem lepiej nie wiedzieć co się spiewa :)

Soy un hombre muy honrado,
que me gusta lo mejor,
a mujeres no me faltan ni el dinero ni el amor.
jinetiendo en mi caballo,
por la sierra yo me voy,
las estrellas y la luna ellas me dicen donde voy.

Jestem uczciwym facetem

i cenię to sobie nad wszystko

dla kobiet mi nie brakuje ni pieniędzy ni miłości

jadę ja na swoim koniu,

w góry niesie mnie mój koń,

tylko gwiazdy oraz księżyc

mówią mi dokąd mam jechać.

Ay ay ay ay,
ay ay mi amor,
ay mi morena
de mi corazòn.

Aj aj aj aj

aj aj kochanie

aj moja czarnulko (morena=brunetka),

którą noszę w sercu

Me gusta tocar guitarra,
me gusta cantar el son,
el mariachi me acompaña,
cuando canto mi canciòn.

Lubię ja grać na gitarze

oraz śpiewać w słońcu

Zawsze kiedy śpiewam

El mariachi (lokalni muzycy) mi towarzyszą

Me gusta tomar mis copas,
aguardientes lo mejor,
tambien el tequila blanco con su sal de su sabor.

Lubię wychylać kieliszki

aguardientes (lokalna silna wódka) jest najlepsza,

podobnie jak biała tequila ze szczyptą soli dla smaku.

........................................................................................................................................

Drogi Przyjacielu,

Pierwszą moją myślą było: My ludzie poważni i utytułowani (przynajmniej niektórzy z nas) czyż nie za starzy jesteśmy na takie fascynacje?

Pytanie retoryczne- oczywiście, że nie :)

Banderas już zawsze będzie mi się kojarzył z kotem - bohaterem Sherka . Nic na to nie poradzę:) Tym niemniej, po oglądnięciu jego wczesnych filmów z lat 80-tych, 90-tych- kiedy grał u Almodovara muszę przyznać Ci rację. Ten Hiszpan jest super sexy.

Widziałam dwa jego filmy z tego okresu:

"La ley del deseo" (prawo pożądania) i "Atame!" (zwiąż mnie!) - w tej kolejności.

Drugi podoba mi się z powodów oczywistych, jednak to pierwszy zrobił na mnie większe wrażenie. Antonio gra tu geja u boku Eusebio Poncela. Obsesyjna miłość mężczyzny do mężczyzny jest zawsze bardziej liryczna niż obsesyjna miłość mężczyzny do kobiety. To znaczy jest jeszcze bardziej pokręcona, trudna i niemożliwa .Częściej kończy się tragicznie. Antonio jest świetny w takich rolach niewinnych brutali. Jestem zachwycona Antoniem i to jest to, co nas dziś łączy drogi przyjacielu :)

Almodovar nakręcił później jeszcze na zbliżony temat "La mala educatión" (złe wychowanie)- z Fele Martinez i Francisco Boira w głównych rolach męskich. Niestety już bez Banderasa (szkoda szkoda). Może dlatego, że temat, choć nadal intrygujący, jest przedstawiony w innym ujęciu. To film bardziej o pedofilii wśród księży- wychowawców młodzieży i nie bardzo wyobrażam sobie naszego bohatera w tej roli. W żadnej z tych ról właściwie :)

Tak przy okazji filmów gejowskich - film Toma Forda " A single man" jest piękny. Pomijając fabułę, akcję i intrygę. Wizualnie jest to małe dzieło sztuki. Lata 60-te oddane w każdym szczególe: wnętrza, stroje, samochody, makijaż, biżuteria. Oglądając zatrzymywałam kadr co chwilę zachwycona detalem. Człowiek, zalewany wizualnie plastikową tandetą motoryzacyjną rozczula się nad drewnianym panelem drzwiowym przykręcanym prawdziwymi śrubami lub chromowaną listwą wokół szyby. Automaty z kawą, stołki barowe, lady kasowe, garnitury, zegarki, okulary, długopisy- wszystko jest nowe,jak spod igły, wszystko doskonałe! Przedmioty grają w tym filmie na równi z aktorami.

Dla mnie ten design, te wnętrza to klasyka stylu.

Ford z zawodu jest projektantem mody (głównie męskiej) i tę wrażliwość na detal i kolor, ten perfekcjonizm widać w jego debiutanckim filmie. Warto zobaczyć.

wróżki i wiedźmy

2010-09-09T19:38:00.014+01:00

Psycho killer dla Czarnej:

Miał to być czas odpoczynku. Ucieczka przed światem. Zaszycie się w miejscu bez sieci i telefonu.

Należał mi się po kilku miesiącach intensywnej pracy uzupełnionej intensywnym kursem hiszpańskiego (pomysł nie był zły, ale piekielnie trudny w realizacji). Silą rzeczy zaniedbałam wszystko inne, łącznie z dbałością o wygląd zewnętrzny :) Nie miałam nawet czasu wypróbować rolek, które dostałam na urodziny z 2-miesięcznym wyprzedzeniem.
zaplanowałam więc sobie odnowę biologiczną- fryzjer, kosmetyczka, maseczki i masaże i odnowę duchową. Postanowiłam jechać na wieś, żeby jak zwykle schować się tam przed światem i zaczerpnąć energii pól i zagajników, ze spokojnego, powtarzalnego, niezmienionego od wieków trybu życia ludzi i zwierząt. Będę jeździć na rolkach,codziennie na wycieczki rowerowe po okolicznych lasach i starych dworach, robić zdjęcia, czytać książki i błogo leniuchować. Czasem ugotuję sobie coś pysznego.
Taki był plan.
Niestety, gdy tylko rozeszła się wieść, ze przyjadę, dopadli mnie powodzianie.
Władze delikatnie mówiąc nie wywiązały się ze swoich obowiązków zapewnienia ludziom ze zniszczonych domów schronienia na zimę. W większości chodzi o staruszków i rodziny z dziećmi (licznymi). Były różne pomysły, ale teraz jest jasne, że ludzie są zdani na siebie. Każdy właściciel domu, który zakwalifikowano do rozbiórki ma prawo ubiegać się o sto tysięcy złotych na odbudowę. Czas na rozliczenie się z tych pieniędzy jest bardzo krótki- rozbiórka musi być skończona do października. I tu większość rodzin stoi przed problemem co dalej.
Niektórzy będą mieszkać w stajni, inni u krewnych, inni wynajmują domy w pobliskich miejscowościach.

Wladze uprościły procedury i formalności budowlane, ale wielu potrzebuje natychmiast architekta, który narysuje im nowy dom. Dom musi być co do wielkości i wyposażenia w luksusy typu prąd i woda- taki sam jak poprzedni.

Dlatego w ramach zaplanowanej odnowy biologicznej od tygodnia brodzę w deszczu i błocie z miarką, ołówkiem i aparatem, a wieczorami nie wstaję od komputera. Każdy dom przed rozbiórką trzeba porządnie zinwentaryzować. Co prawda inspektorzy sprawdzający stan techniczny powinni byli to zrobić, ale ich materiały do niczego się nie nadają. Może wystarczają do szacowania szkód, ale są daleko niewystarczające, by na ich podstawie odbudować dom. Większość ludzi ponadto w ogóle nie dostała tych ich pomiarów.

Domy są piękne. Budowane pod koniec 19 wieku z drewnianych bali malowanych oryginalnie wapnem na niebiesko, dwutraktowe, z polskim dachem dwuspadowym, zmieniane i przebudowywane potem na różne sposoby.
Drewno to niesamowity materiał. Bale, które stały długo pod wodą wciąż są zdrowe, jedynie z wierzchu napuchły od wody i teraz się łuszczą. Gdyby je dobrze wysuszyć jeszcze przeżyłyby kolejne pokolenia mieszkańców. Niestety stare fundamenty i podmurówki okazały się mniej odporne. Popękały, zapadły się albo wręcz pokruszyły na miał, obróciły się w piasek.

Kolejni właściciele dostosowywali domy do swoich potrzeb, upiększali, przerabiali. Różne historie są zapisane w układzie pomieszczeń, w łączeniach bali, w poziomach posadzek. Nie ma dwóch jednakowych, każdy jest unikalny- ten ma dobudowana komorę, tamten ganek, inny skrzydło pod kątem. Jeden ma okna z PCV (zbrodnia !), inny koszmarną przybudówkę z pustaków.
Każdy z nich poznaję od podszewki, zapisuję w wyobraźni i przenoszę na papier za pomocą linii i znaków. Zamykając go na zawsze w szklanej kuli, gdzie nie dotknie go czas. Dziwnie i smutno jest patrzeć jak taki dom w ciągu następnych dni znika, belka po belce. Smutek wyryty jest w twarzach ludzi, którzy rozbierają własne domy. Smutek i niepewność wiszą nad moją krainą . Czają się w powietrzu i przemoczonych drzewach.
W tym roku nie było zbiorów. Mój sad został w połowie wykarczowany- korzenie przegniły. Pola są zaorane, woda stoi na łąkach i w rowach. Dwa dni wystarczają, by koryto rzeki wypełniło się od wału po wał. Każdy większy deszcz wywołuje więc strach. Ludzie wciąż mają mokre podłogi i ściany- tynk w domu na ścianach zdjęty do wysokości metra, zniszczone meble, suszące się dywany, ubrania i sprzęty.Ziemia nie przyjmuje już wody.
A wyrwa w wale nie została załatana. Zabrakło funduszy. Wójt twierdzi, że obiecane przez rząd pieniądze nie wpłynęły. Jakiś ekspert wypowiadał się niedawno, że taniej jest wypłacać co roku odszkodowania niż inwestować w infrastrukturę. Moi ludzie są cierpliwi jak drzewa, uparci i nawykli do trudów i niepowodzeń. Nie pomstują, nie narzekają i mają nadzieję na lepsze. Niektórzy widzą w tym, co się dzieje korzyści- zamiast starej rudery będzie nowy dom, odrobinę większy i lepszy. Inni widzą przygodę, nadzieję na zmiany. Ale przychodzi czas trudny. Może się okazać, że pieniędzy nie wystarczy dla wszystkich, że będą znaczne opóźnienia w ich przekazywaniu (już są), ze koszty przekroczą otrzymaną kwotę (nikt tu nie robi kosztorysu) i mało kto zdaje sobie sprawę ile moga pochłonąć materiały i roboty wykończeniowe.. Wszyscy budują metoda gospodarską, za pomocą zięciów i szwagrów, pomagając sobie po sąsiedzku. Kiedy mówię o konieczności zatrudnienia kierownika budowy (bo nie ma projektu konstrukcji i ktoś doświadczony musi kontrolować układanie zbrojenia "na oko"), albo, że przy rozbiórce metodą gospodarską musi być inspektor nadzoru, że trzeba zabezpieczyć teren budowy, to patrzą na mnie dziwnie. U nich żona w kuchni gotuje obiad, kiedy zwalają jej strop w pokoju obok, a dzieci plątają się wszędzie, wchodzą pod nogi robotnikom i skaczą po deskach.

piosenka związana tematycznie

2010-08-23T18:30:00.008+01:00

Gdzie ta keja? - Zwykle śpiewałyśmy to w górach. I wtedy miało to jakiś sens :)

Na żaglach w zeszły weekend jakoś nam nie szło śpiewanie, choć to chyba jedyna żeglarska piosenka, jaką wszystkie znamy.

Zbyt zaaferowne byłyśmy ciągnięciem sznurków od tych szmat pod dyktando naszego Kapitana :) Co prawda założyłyśmy na początku za mały żagiel z przodu (nie wiem fok to czy grot) i kręciłyśmy się czasem w kółko, zamiast robić zwrot przez sztag, ale o tym sza... Było super moje Panie!

Nie zrobiłyśmy zwrotu prze kil. I dostałyśmy gigantyczną zniżkę. Właściciel sprzętu chyba po prostu nie widział jeszcze tak fantastycznej, żeńskiej załogi.

A to specjalna dedykacja dla naszego Kapitana.

Jowka, żeby w pełni zasłużyć na ten tytuł musi do następnego razu zapuścić brodę i palić fajkę.

I jeszcze coś co lubię za jedno zdanie.

"Zabłysną nam bielą skał zęby pod Dover"

To pierwszy widok jaki pamiętam, kiedy bardzo dawno temu płynęłam po raz pierwszy promem na Wyspę.

OFF 2010

2010-08-08T17:47:00.008+01:00

Rok chopinowski (już miałam napisać "ROCK CHOPINOWSKI") można obchodzić na wiele sposobów. Mnie ujął pomysł Artura Rojka (grupa Myslovitz), który oprócz tego, że utalentowany muzycznie okazał się jeszcze świetnym menadżerem i organizatorem jako główny pomysłodawca i dyrektor programowy OFF festival w Katowicach. Impreza, choć młoda stażem ( od 2006r) jest uznawana za najlepszą bibę na wschód od Berlina.

Jego tegorocznym pomysłem jest projekt "inspired by Chopin" czyli zaproszenie muzyków pracujących na eksperymentalnych brzmieniach do udziału w festiwalu pod warunkiem stworzenia kompozycji inspirowanych twórczością Chopina.

Matalowo-jazzowy zespół Zu, który ma zagrać marsz pogrzebowy, czy Philip Jeck z jego "Requiem" rozpisanym na 180 gramofonów monofonicznych to coś wartego wybrania się do Katowic nawet z daleka.

Mój szacunek zyskał pan Rojek swoim profesjonalizmem. Oraz tym, ze pod hasłem "dzielenie się własną muzyką" nie rozumie nachalnej propagandy swojej twórczości estradowej....

"OFF 2010" - trzydniowy festiwal muzyki alternatywnej dzisiaj się kończy. Wczoraj bawiłam się tam cały dzień i pół nocy przechodząc z koncertu na koncert między czterema scenami. 10 godzin muzyki na żywo non stop to dużo. Nie sposób opisać wszystkiego, nie sposób wymienić wszystkiego. Bardzo różnorodne rytmy i brzmienia, odmienne światy, planety dźwięku. Punk rock " Apteki" czy nowojorskiej grupy "These are Powers" zderzony z łagodnym ambientem, bałkańska muzyka ludowa w amerykańskim wykonaniu (coś w rodzaju Goran Bregovic + Woody Allen) a na drugiej scenie muzyka elektroniczna "Matmos" jak bęben pralki automatycznej, "Anti-Pop Consortium" ze swoim hip-hopem alternatywnym, "Dinosaurus" emitowany na żywo ze sceny przez "trójkę"...

Nie doczekałam Williama Basinskiego- twórcy ambientu, preparującego muzykę z taśm magnetofonowych, którego koncert zaczął się o 2.30 nad ranem na scenie zwanej "eksperymentalną". Ta pora dnia czy nocy dla takiej muzyki to jakieś nieporozumienie? Pokażcie mi śmiałka, który wytrzyma i nie zaśnie :)
William Basinski

świetny bydgoski kwartet 3moonboys:

Jazzujący słodko Pink Freud - kolejna genialna polska grupa

Archie Bronson Outfit - londyńczycy specjalizujący się w rockowym, psychodelicznym soundzie, tutaj w wersji "tanecznej" i przedpotopowo "dyskotekowej"

elektroniczne brzmienia Matmos

przystojniacy z Mitch&Mitch pięcioosobowego duetu w dziewięcioosobowym składzie

Strona festiwalu, na której można posłuchać wszystkich wykonawców jest tu.

Stałam się wielką fanką OFF festival. Mam nadzieję, że wkrótce będzie sławny jak Glastonbury .

birdy

2010-08-06T19:40:00.015+01:00

"Są ślady ptasich lotów w niebie i nic więcej. Coś było? Coś odeszło? Pozostało coś?"

"Ptasiek" William Wharton

illuminee

float

kuma kuna

whirly winds

float

kitedress

whirly winds

Unosi się, szybuje, opada liściem na wietrze. Powietrze gra tu główną rolę. Ludzka sylwetka mające swóje kształty i ciężar nadaje mu formę i kolor opisany światłem. Projekty cocky eek to poezja lotu.

rumba Barcelona

2010-08-02T22:37:00.003+01:00

Szalonych wakacji
życzy Antonia

women at war

2010-08-02T22:30:00.005+01:00

"Kobiety wojny" to muzeum projektu Charlotte Wilson

Przeróbka bunkra na wybrzeżu Wielkiej Brytanii.

widok od strony morza

przekrój bunkra

widok z góry (świetliki)

hasta la victoria siempre

2010-07-27T06:06:00.002+01:00

"Zwycięstwo na zawsze" Napis na pomniku Che w miejscowości Santa Clara

Sławoj Żiżek napisał w ostatniej książce, że powrót komunizmu jest nieunikniony.Może więc lewacy i komuniści winni uczyć się hiszpańskiego na pieśniach rewolucyjnych :)

"Aprendimos a quererte

desde la histórica altura
donde el sol de tu bravura
le puso cerco a la muerte."

Nauczyliśmy się kochać ciebie

kiedy dojrzała historia

Twoja odwaga jak słońce

rzuciła wyzwanie śmierci (coś w tym stylu)

"Tu mano gloriosa y fuerte
sobre la historia dispara
cuando todo Santa Clara
se despierta para verte."

"Twoje zwycięskie,silne ręce
rozpalały ogień historii
kiedy całe Santa Clara
budziło się ze snu, by cię ujrzeć"

"Tu amor revolucionario
te conduce a nueva empresa
donde esperan la firmeza
de tu brazo libertario. "

Twoja miłość rewolucji

wiodła cię ku nowym dziełom

gdzie czekano na stanowczość

twego wyzwoleńczego ramienia

"Seguiremos adelante
como junto a ti seguimos
y con Fidel te decimos:
!Hasta siempre, Comandante! "

"Wciąż kroczymy naprzód
jak kroczyliśmy wraz z tobą
I z Fidelem ci mówimy
"Już na zawsze Comandante!"

pieśń napisana przez kubańskiego kompozytora Carlosa Puebla w 1965 r na podstawie pożegnalnego listu Che zostawionego przed wyruszeniem z płomieniem rewolucji w ręku do Kongo i Boliwii.

Nieprawdopodobnie głupie, ale za to w najpiękniejszym języku świata :)

Le Ma

2010-07-19T20:01:00.016+01:00

W Le ludzie zakochuja się od pierwszego wejrzenia, lub od pierwszego wejścia mają ochotę zmienić lokal. Ja się zakochałam od chwili, gdy pierwszy raz usiadłam na czerwonej, pluszowej kanapie z Gałą i jego znajomymi. Lokal był duży- gówna hala to niegdysiejsze podwórko kamieniczne, przykryte od góry szklanym dachem. Sala ta, po usunięciu na bok ruchomych sprzętów służyła jako sala teatralna, koncertowa lub kinowa. Były też boczne sale- części kamienic tworzące labirynt przejść słabo oświetlonych światłem świec. Było podziemie, obskurne jak klub techno w starej fabryce, z licznymi intymnymi salami w klimacie jak z horroru, toalety przywodzące na myśl orgie homoseksualistów. Na piętrze mieściły się biura różnych zaprzyjaźnionych organizacji. W tym Zielonych 2004. Nad wszystkim czuwał Krystian Legirski

mieszaniec,gej i wegetarianin pasjonujący się sztuką alternatywną. Miejsce cieszyło się popularnością turystów ze wszech stron świata, zwłaszcza gejów, szukających go usilnie na mapie miasta, nie bacząc na syrenkę, muzeum powstania warszawskiego i inne stołeczne atrakcje. Do tego koncerty, przedstawienia, pokazy filmów, spotkania i odczyty. Kolorowo, międzynarodowo, alternatywnie, gejowsko....

Czego więcej trzeba, by wzbudzić niechęć prawicowych władz miasta?

W marcu 2005 zaczęły się problemy. O 8 rano pewnego mglistego dnia miał przyjść komornik i zapieczętować lokal.

Byliśmy na to przygotowani...

- Zanim się poznaliśmy byłem spokojnie tchórzliwym człowiekiem.- rzekł warszawiak z wyrzutem - Przez ciebie zostałem demonstrantem i recydywistą. Mogli mnie rozjechać czołgami pod ambasadą chińską jak na Tienanmen w Pekinie. Co mnie obchodzi Tybet? NA pewno zrobili mi zdjęcia i teraz mnie mają w jakimś chińskim archiwum.- kontynuował- A o wizie, to już moge zapomnieć!

- Wybierasz się do Chin? - roześmiałam się myśląc: Nigdy nawet nie opuściłeś cholernego Żoliborza. Dla ciebie Praga to już chyba zagranica.

- Nigdy nie byłeś tchórzem warszawiaku - dodałam ciszej

- Jestem tchórzem - pochylił się niżej nad monitorem - i pijakiem

- Jak 90% warszawiaków - odrzekłam absolutnie szczerze, zgodnie z doświadczeniem i przekonaniem- Plasujesz się i tak powyżej średniej. Idziesz ze mną jutro rano czy nie idziesz? Potrzebuję cię- chwyciłam go za rękę

- To tak będzie- ja się przypnę kajdankami do kaloryfera, a jakiś gej, twój przyjaciel zajdzie mnie od tyłu...

- buhaha. Nie obawiaj się, będę mieć baczenie na twe cenne tyły. Przypnę się zaraz za tobą.

- O której?

- O 8 rano na Koźlej.

Warszawiaka poznałam w pracy. Właściwie było ich dwóch. Różnych fizycznie, ale pod innymi względami jak z metra ciętych. Szybko się zaprzyjaźnili, bo mieli ze sobą wiele wspólnego. Ja zostałam dokooptowana i włączona do zabawy później, bo nie miałam z nimi prawie nic wspólnego. Jednak w końcu moja urzekająca osobowość zdziałała cuda i warszawiacy się przełamali :)

Siedzieliśmy więc w trójkę biurko w biurko w warszawskiej korporacji i kreśliliśmy jakieś bzdury w Cadzie. Na tyle bezsensowne, że wymyśliliśmy zabawę pod hasłem kto szybciej kreśli. Potem stało się to nudne, bo byliśmy już bardzo szybcy i nauczyliśmy się od siebie wszystkich znanych każdemu z nas z osobna sekretów umożliwiających przeżycie w środowisku Architectural Desktop. Rozwinęliśmy więc naszą zabawę. Ekstremum było rysowanie z użyciem wyłącznie : kopiuj, wklej, skaluj, szrafuj. Albo w ogóle tylko hatch :) Godzinami zastanawialiśmy się nieraz jak z szafy zrobić bidet, a ze szrafu ściany ceglanej ramkę do opisu jako blok z atrybutem. Oszustwo nie wchodziło w grę :) Modyfikacje i ekstremalnie rzadko używane opcje opanowaliśmy do perfekcji.

Trudno było nie lubić warszawiaków. Warszawiak nr 1, z pozoru nałogowy cynik, świetny kucharz, majsterkowicz, malarz pokojowy i kafelkarz, który architektem został dziwnym TRAFEM, omyłkowo raczej, lub z braku lepszego pomysłu na życie. Przez 8 godzin opowiadał dowcipy i nigdy się nie powtarzał. Poza tym praktyczny facet. Najbardziej romantycznym gestem na jaki się zdobył była Walentynkowa kartka, na widok której popłakałam się ze śmiechu. Przedstawiała gościa w kitlu murarskim z kielnią, w rozwalonej toalecie z napisem "WALĘ TYNKI".

Miał jednoznaczny stosunek do świąt państwowych, kościelnych, a zwłaszcza imprez rodzinnych

Ja w zamian za to, w podzięce, wciągnęłam go w srodowisko rewolucyjno-homoseksualne. Pasował tam jak wół do karety, ale dzięki temu może zabawa byłą przednia.

Warszawiak nr 2 z pozoru poważny, stateczny i żonaty w środku pozostał urwisem cieszącym się życiem jak dziecko z udanego dowcipu. Pozbawiony niemal zupełnie parcia do udziału w warszawskim WYŚCIGU SZCZURÓW (wielka rzadkość). Cwany, inteligentny i bezpośredni. Nigdy nie tracił z oczu tego, co w życiu ważne.

Z warszawiakiem Warszawa da się lubić. Na prawdę jak w piosence:

tutaj szczęście można znaleźć

tutaj portfel można zgubić

wiadoma rzecz stolyca

wszystkie pytania zbędne

i w ogóle i w szczególe

i pod każdym innym względem :)

Poszliśmy. Brama klubu na Koźlej otwarła się przed nami po podaniu HASŁA jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. W środku był tłum. Niektórzy spędzili tam noc. Dobrze przygotowani do długiego oblężenia. Zaopatrzeni w śpiwory, kanapki, alkohole i środki czystości.

W kuchni w wielkim garnku gotowała się herbata (z rumem gratis). Na wielkim ekranie puszczano właśnie jeden z kultowych filmów. Wszyscy czekali na pokaz "O dwóch takich co ukradli księżyc". Przygody dwóch pazernych blond urwisów, z których jeden był obecnie prezydentem stolicy, wzbudzały żywiołowe reakcje. Zwłaszcza te momenty, gdy przekręty i oszustwa obracały się przeciw małym kombinatorom.

Mieliśmy nadzieję, że i ten przekręt obróci się przeciwko nim.

Artyści, politycy, bankierzy i urzędnicy, geje, ekolodzy, ludzie z ulicy, twarze znane z dużego i małego ekranu, prasa, radio, telewizja. Całe to mieszane towarzystwo stawiło się rankiem w Le. Błyskały flesze. Ktoś udzielał wywiadu.

Każdy z nas poświęcał swój czas i/lub talent, by uchronić klub przed eksmisją. Nie chodziło tylko o klub, czy lokal. Chodziło o miejsce, o ikonę, o szacunek dla siebie i dla innych. Le Madame to nie tylko klub gejowski. To głównie centrum sztuki polskiej goszczące ok. 60 teatrów z całego świata. Siedziba wielu organizacji. Oprócz Zielonych 2004 i Stowarzyszenia Kobiet 8 Marca Kino Polska, Mistrzowska Szkoła Andrzeja Wajdy, Instytut Stosowanych Nauk Społecznych UW, Pro Varsowia, TVN 24, Stowarzyszenie Drama czy Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów.

Czekaliśmy na komornika.

Punktualnie o 9 zjawił się PAN z TECZKĄ skupiając na sobie cała uwagę tłumu. Rozmowy ucichły.

Wszedł, Zobaczył, roześmiał się i odstąpił od wykonywania obowiązków.

Tak po prostu.

Tym razem się udało.

- Znów zwyciężyliśmy bez rozlewu krwi warszawiaku. Czy to nie piękne?

- Wcale się nie cieszę. Ja właściwie prawicowy jestem.Nie lubię gejów, uważam, że baba powinna siedzieć w kuchni, mieć blond warkocze do pasa sztuk 2 i zapaskę.

- W tym klubie realizujemy wszystkie fantazje.- śmieję się w odpowiedzi- zaryzykuję stwierdzenie, że wszystkie prawicowo-narodowe ruchy do których mógłbyś się odwołać,zwłaszcza te związane z bronią, bazują na frustracji seksualnej. Gdyby nie niewydolność seksualna sporo partii w Polsce przestałoby istnieć:)

Klub Le Madame został eksmitowany z ulicy Koźlej rok później- w 2006. Nie pomogły starania sympatyków, głosy poparcia ze strony gwiazd polskich i zagranicznych (Madonna, John Malkovich). W tym miejscu miał powstać teatr, ale przedsięwzięcie upadło z tego co mi wiadomo.

A to usłyszałam ostatnio (po latach )na jakiejś studenckiej imprezie w Krakowie.

Z zadowoleniem konstatuję, że młode pokolenie wciąż wychowuje się na tych samych destrukcyjnych, nihilistycznych, ekstrawaganckich wzorcach, na których my się wychowaliśmy. Zamiast na głupawym Sienkiewiczu, pieśni patriotycznej i etosie powstania warszawskiego. To dobrze wróży na przyszłość :)

kwiaty śliwy

2010-07-19T19:18:00.006+01:00

młody chinski artysta nazywa się Yu Hang

wycinek nieskończoności

2010-07-19T18:28:00.017+01:00

Piękne malarswo Ilii Riepina towarzyszy starorosyjskiej pieśni :)

Выхожу один я на дорогу;
Сквозь туман кремнистый путь блестит;
Ночь тиха. Пустыня внемлет богу.
И звезда с звездою говорит.

Wychodzę sama jedna na drogę

Wokół mgła kremowa i błyszcząca

Noc cicha. Pustynia patrzy w oczy boga

i gwiazda rozmawia z gwiazdą

В небесах торжественно и чудно!
Спит земля в сияньи голубом…
Что же мне так больно и так tpудно?
Жду ль чего? Жалею ли о чем?

W niebiosach wspaniała i cudowna

śpi ziemia spowita w sen błękitny

Czemu mnie tak boleśnie i trudno?

Czekam na coś? czy czegoś mi żal?

Cisza i przestrzeń. Nie każdy zrozumie pole, bo jego przeciwieństwem jest NATŁOK I RAMY-

środowisko, do którego większość z nas przywykła. Natłok ludzi, wydarzeń, nici komunikacji, rywalizacja pragnień skumulowanych, ograniczonych ramami przestrzennymi -kanionem ulicy, czy niewielką taflą placu wyciętą w zabudowie. W mieście wiele rzeczy wydarza się na raz na niewielkiej przestrzeni. Trudno wszystko zaobserwować i ogarnąć pojedynczemu człowiekowi.

Żyjąc w natłoku poddajemy się regułom. Trudno nam pojąć pustą przestrzeń, gdzie zmiany zachodzą wolno, każda nowa rzecz jest widoczna z daleka najpierw jako mały punkt na horyzoncie. Potrzebuje czasu, żeby zaistnieć, żeby się wydarzyć.

Pojęłam to podświadomie, gdy pierwszy raz udałam się w głąb Ukrainy jako dziecko jeszcze, w czwartej czy piątej klasie podstawówki, w czasach schyłku komunizmu (choć wówczas nie wiedziałam, ze jest coś takiego jak komunizm). Zrozumiałam wtedy różnicę skali.

Przestrzeń na wschodzie mierzy się zupełnie inną miarą. Zamiast szachownicy pól, liczonych w metrach mamy pole kukurydzy, które ciągnie się po horyzont z każdej strony, w którą spojrzysz przez pół dnia jazdy pociągiem. Straszna jest taka kukurydza. Można w niej zbłądzić i nikt nas nigdy nie znajdzie.

Potem zaczynają się ziemniaki i ciągną się następne pół dnia.

Przestrzeń liczy się w dziesiątkach, jeśli nie setkach kilometrów pustki (naznaczonej gwiazdą ,czy Leninem raz na jakiś czas w czasach słusznie minionych). Wygodniej liczyć ją w dniach jazdy, niczym odległość w kosmosie w latach świetlnych.

Osady trafiają się rzadko i są przeważnie niewielkie. Przejeżdżając przez nie pociąg zwalnia, żeby pasażerowie mogli wyskoczyć, dokonać niezbędnych zakupów na dalszą drogę i wskoczyć z powrotem. Wzdłuż torów czekają baby z pierogami i wódką po kilka złotych.

Jest kilka miast, które są większe. Cywilizacja wolno toruje sobie drogę na stepie. Osady są prymitywne i prowizoryczne. Oglądając niektóre z nich dziwiłam się, że w czymś takim można żyć.

prowincja Actobe , Kazakhstan

Prowincja Actobe, Kazakhstan

Kiedyś tato zabrał mnie do jaskini w górach.Schodziliśmy z latarkami z paleontologami. W tej jaskini wpadłam w panikę pierwszy raz w życiu. Droga zwęziła się w lej prowadzący w dół. Było za ciasno dla mnie, brakowało mi przestrzeni, oddechu. Byłam dzieckiem, nie umiałam wtedy wyjaśnić tacie w czym problem, czego się boję. On nigdy by tego nie zrozumiał. Jest z innej gałęzi, pochodzi od ludzi osiadłych od wieków.

Dziś już wiem. Nie wszyscy ludzie wywodzą się z jaskiń. Być może nauka wyjaśni ten fakt za jakiś czas. Niektórzy pochodzą ze stepów lub prerii. Wędrują ze zmianą pór roku od horyzontu po horyzont. Od tysiącleci nie znają innego życia. Przestrzeń i czas mierzy się tu jedną miarą. Są całe dnie, całe noce i dal.

Dajcie mi namiot w pustce traw,gdzie wróg jest widoczny z kilometrów, a będę się czuć jak w domu.

Dlatego może rozumiem Rosjan. Ich tożsamość wiąże się silnie z ziemią, z przestrzenią. Nie z grupą, z klanem, z miejscem, z miastem. Po prostu z ziemią. Ich kraj jest największy na świecie, niezmiernie rozległy. Pustka, to odwieczny towarzysz człowieka. Ich narodowa tożsamość skupia się wokół ziemi. Ziemia jest dla nich wycinkiem nieskończoności lub wieczności, rzeczą prawie religijną. Każdy, kto przemierzał ten kraj zrozumie czym jest dal, przestrzeń. Każdy kto podróżował po górach Uralu i stepach wie, że w takiej przestrzeni w pojedynkę człowiek umiera. Przestrzeń może być tak zabójcza jak wysokość. Nic dziwnego, że są ludzie, którzy cierpią na lęk przestrzeni.

Losy pojedynczego człowieka nic nie znaczą. Znaczą tyle, co los źdźbła trawy w pustce.

W ich pieśniach i tych starych i tych nowych słychać tę pustkę, ten bezmiar,w którym zatraca się pojedyncza tożsamość. Można ją także zobaczyć w niektórych obrazach.

W sztuce ludów koczowniczych jest to przedstawiane inaczej. Nie intuicyjnie, a symbolicznie (magicznie) za pomocą koloru i formy. Jest kolor dla ziemi i dla nieba, są znaki, które symbolizują wodę, życie, chmury, nieskończoność. Poprzez ich geometryczne połączenie we wzór na tkaninie otrzymujemy historię równie dobrą jak ta malowana na płótnie. Jest to zarazem opowieść, ozdobny wzór i magiczny znak.

Rosyjskie pole w rytmie walca:

Tłumaczenie rosyjskich piosenek nie wiedzieć czemu sprawia mi przyjemność :)

Поёт Валерий Ободзинский

śpiewa Waleri Obodzinskij
* * * *
Поле. Русское поле...
Светит луна или падает снег -
Счастьем и болью
Связан с тобою,
Нет, не забыть тебя сердцу вовек...
Русское поле... Русское поле,
Сколько дорог прошагать мне пришлось.
Ты моя юность. Ты моя воля,
То, что сбылось, то, что в жизни сбылось.

" Pole, rosyjskie pole

czy świeci księżyc, czy pada tu śnieg

szczęściem i bólem

związany z tobą

nie, nie zapomnieć ciebie sercu na wiek

rosyjskie pole, rosyjskie pole

Ile to dróg pieszo przejść mi przyszło

To moja młodość , to moja wola,

to,co sprzedane, to co w życiu odeszło"

Не сравнятся с тобой
Ни леса, ни моря,
Ты со мной, мое поле,
Студит ветер висок...
Здесь отчизна моя,
И скажу не тая -
Здравствуй, русское поле,
Я твой тонкий колосок.

" nie mogą się z tobą równać

ani lasy ni morza

Jesteś ze mną me pole

uspokajasz wiatr....

jesteś moją ojczyzną

i dziś mogę powiedzieć :

" Witaj rosyjskie pole

jestem jednym z twych kłosków"

Поле. Русское поле,
Пусть я давно человек городской -
Запах полыни, вешние ливни
Вдруг обожгут меня прежней тоской...
Русское поле. Русское поле,
Я, как и ты, ожиданьем живу,
Верю молчанью, как обещанью,
Пасмурным днем вижу я синеву.

Pole, rosyjskie pole

choć ja dawno miastowy człowiek

to zapach piołunu, zapach ulewy

czasem nagle mnie chwyta za serce

Rosyjskie pole, rosyjskie pole

ja tak jak ty żyję oczekiwaniem

wierzę milczeniu, jak przyrzeczeniu

w pochmurny dzień widzę w dali siność.

Через пару шагов
Поле вспомнит меня

С возвращением, скажет, домой

С возвращеньем домой, старина

Postawię kilka kroków

a pole przypomni mnie sobie

Witaj w domu- zaszumi mi cicho-

witaj w domu, jak się masz staruszko...

Denia

2010-07-15T19:15:00.005+01:00

Denia (Algieria) chodzi za mną dziś cały dzień, więc wklejam w dwóch wersjach.

Może do kogoś innego się doczepi :)

zemsta króla małp 2

2010-07-14T22:26:00.008+01:00

W kronikach stoi napisane, że wojska Aleksandra po dotarciu do Indii walczyły z armiami małych włochatych ludzi żyjących na drzewach. Potyczki te przeszły do historii, bo małpy rzeczywiście potrafią bronić swoich terenów. Włochate gangi zwinnych wojowników.

Małpy w wielu miejscach traktuje się jak inne plemię, po śmierci zwłoki traktuje się jak zwłoki ludzkie. Małpy mają własną kulturę i tradycję.

Małpia mądrość.

W literaturze to złodzieje, albo sprzymierzeńcy herosów :) Dobrze jest mieć małpy po swojej stronie.

No i się zgubiłam. Śledziłam z góry Holendrów, którzy ze swoim ciężkim sprzętem zeszli na dużą głębokość. W przezroczystej wodzie widać było wyraźnie ich manewry dziesięć pięter niżej. Kiedy w końcu wypłynęłam na powierzchnię jasne stało się, że oddaliłam się znacznie od brzegu i całkiem straciłam z oczu Cama i Donę, którzy pewnie pływają gdzieś po drugiej stronie wyspy.

Morze ma kolor bladobłękitny. Kilka łodzi w oddali kołysze się na fali. Jedna z nich może byćnasza.

Przy zmianie pozycji łapie mnie skurcz. Co robić? Do brzegu czy do łodzi? Gdzie jest ratownik, gdy go potrzebuję? Żebym chociaż miała piankę na sobie...
Przewracam sie na plecy i próbuję rozluźnić skurczoną nogę.

Trzymaj się mała, to drobiazg. Tylko mi nie panikuj- dodaję sobie otuchy śpiewając mało przyzwoitą żeglarską piosenkę, dobrą, by w jej takt rytmicznie wiosłować rękami w kierunku łódek.
Po kilkunastu minutach chwytam się drabinki i gramolę niezgrabnie, na jednej płetwie na pokład.

Ciemnoskóry indonezyjczyk podaje mi rękę i kiwa głową ze zrozumieniem "cramp?"
Z ulgą siadam na pokładzie i zrzucam płetwy. Rozglądam się też za znajomym plecakiem z wodą mineralną i filtrem słonecznym "totalna ochrona". Czuję bowiem ,że moja skóra ma dość jak na jeden dzień. Ale nic z tego, przebiegam wzrokiem pokłady złączonych łódek, są tam plecaki z dużą dozą prawdopodobieństwa zawierające wodę mineralną i krem z filtrem słonecznym, ale żaden z nich nie jest mój.

- Widzieliście inne łódki w pobliżu? - pytam załogi, która najwyraźniej czeka na swoich nurków.
- Tam, na molo- chłopak pokazuje w kierunku wyspy.
Nie mogę tu zostać długo. Słońce pali jak szalone. Macham na pożegnanie i wypadam tyłem za burtę.
Płynę zacieśniającą się spiralą wokół wyspy, przynajmniej taki mam zamiar. Wymyśliłam sobie, że tak będzie najbardziej ekonomicznie. Miałam jeszcze do wyboru opcję płynięcia na wprost do brzegu i potem w prawo, albo w prawo, a potem po zlokalizowaniu mola- na wprost. Ostatnią opcję odrzuciłam od razu. Płynąc po spirali rozważam różne geometryczne warianty dotarcia do mola. Ostatecznie dochodzę do wniosku, że najrozsądniej było poprosić chłopaków na łódce o podwiezienie.

Duma i ambicja zgubią mnie kiedyś :)

Jest molo. To, co się rzuca w oczy z daleka w jego sylwetce, to brak choćby jednej łódki.

Może to nie to molo? sytuację przesądzają schody wykute w kamieniu. I drzewa.

Byle do cienia. Lądujemy.
Wychodzę na deski i robi mi się słabo. Ciężko klapię na siedzenie i zdejmuję płetwy. Za dużo było tego słońca. Ktoś próbuje tańczyć walca w moim żołądku, gdy równocześnie w mojej głowie ktoś inny tańczy fokstrota. Podnoszę głowę.
W najgłębszym cieniu, na kamiennych stopniach siedzi Doni i uśmiecha się demonstrując wszystkie białe zęby. Jak tubylec na widok turysty. Świetnie się zamaskował. Prawie go nie widać w tym cieniu.

- Pracowity dzień?
- Tak- uśmiech staje się szerszy, o ile to w ogóle możliwe- wysłałem łódkę, żeby was zebrała.
- Naprawdę- sterylizuję głos z wszelkich śladów ironii -To niezwykle miło z twojej strony. Myślisz, że znajdą jeszcze kogoś żywego?

- Ha ha ha
Bardzo śmieszne
- Co tam jest u góry?
- Świątynia
W tym kraju jest dwa razy więcej świątyń niż sraczy. Fenomenem jest, że ich gospodarka jeszcze funkcjonuje.
- A znajdę tam słodką wodę? Nie najlepiej się czuję
- Jest kran. pokażę ci.
- Nie - mówię kategorycznie i bez uśmiechu, łamiąc wszystkie lokalne konwenanse zakazujące odmowy wprost. Nawet dla mnie brzmi to nieco brutalnie.

- Chcę zostać sama. Źle się czuję- dodaję w ramach usprawiedliwienia i wręczam mu moje płetwy i maskę - zaopiekuj się nimi i poczekaj na resztę.

Tak na prawdę, to walczę z nudnościami. I boję się, że przegram za minutę.
Na górze trafiam na wysypisko śmieci. Pozostałość po jakimś religijnym rytuale. Gnijące owoce i kwiaty, ruszające się od robactwa rozbite naczynia. Dziwne podejście do idei parku narodowego. Ta wyspa to podobno ścisły rezerwat...

Budynki są dalej. Jestem boso, brrr. zaczynam żałować, że zostawiłam płetwy. Staram się jakoś bokiem, przez krzaki.
Dlaczego ci ludzie nie sprzątają po sobie. Religia to jednak straszny śmietnik.
Rozglądam się za wodą, dokładnie oglądam ściany budynków, zaglądam nawet w okoliczne krzaki. Oczywiście nie ma tam nic, co przypomina kran.

Myśl, bo inaczej zginiesz z pragnienia w buszu z powodu braku kiosku z colą.

Myślę intensywnie. Wodociąg odpada- decyduję wreszcie - szukanie kranu na ścianie budynku jest bez sensu chyba, że mają pompę. Zeby mieć pompę musieliby mieć elektryczność, a na to nie wygląda, żadnych drutów. O ciągnięcie przewodów pod ziemią zacznę ich podejrzewać za jakieś 50 lat...

Zostaje tylko źródło lub studnia. Po czym poznać źródło? Powinno spływać w dół strumieniem - tyle wiem.

Bogowie tylko wiedzą jak może wyglądać studnia w tej cywilizacji...

Dumna ze swego procesu dedukcyjnego zapomniałam o chorobie morskiej.

Szukając źródła, tam, gdzie co bujniejsza zieleń znajduję masywną budowlę poniżej. Wielki drewniany podest pod ciężkim, wielopiętrowym dachem pagodowym.Wiem już, że pod takim dachem jest chłodno. Kładę się na wznak w geometrycznym centrum. Nad sobą mam łączenie krokwi.

Błogi spokój. I morze. Zamykam oczy i śnię o fontannach i wodzie w górskim strumieniu.

Kiedy nie ruszam głową jest prawie dobrze

Klap klap klap... klap klap klap

kroki zbliżają się

Idź sobie - myślę

- Wszystko w porządku?- to Doni, coż za przesadna opieka doprawdy- Przyniosłem ci puszkę soku

- Już prawie znalazłam wodę- mówię z odrobiną zawodu, że nie dane mi było wykorzystać owoców mojej genialnej dedukcji

- Woda jest tuż przy schodach.Trudno jej nie zauważyć

GRRRRR

- Jesteś głodna? Mam pudełko lunchowe dla ciebie.

- Pudełko lunchowe?

- Lunch w pudełku przygotowany przez firmę

To tyle jesli chodzi o dzikie życie w buszu

Odwijam liście bananowca. Pod spodem jest folia śniadaniowa- kanapki, banan, papaja i batony energetyczne. I druga puszka soku.

- A ty już jadłeś swój lunch?- pytam Doniego łapiąc jego wzrok znad pudełka

- Nie jestem głodny

- Jesteś. Zrób mi przysługę i zjedz te batony. Ja muszę dbać o linię.

- Mamy 2 godziny. Mogę pokazać ci wyspę.

- Z największą przyjemnością. Może Dona i Cam będą chcieli dołączyć?

Wyspa nie jest wielka, ale za to piękna. Zatoki białych plaż skąpanych w błękicie, drewniane buddyjskie świątynie z rzeźbionymi portalami, niewielkie puste chatki z trzcinowymi scianami. Komu służyły i do jakich celów pozostaje dla mnie zagadką.

I zupełnie nikogo. Jesteśmy sami na świecie, siedzimy nad urwiskiem patrząc w dal.

- Ja już tu zostanę. Nie najlepiej się czuję na morzu, za bardzo kołysze- decyduję- Przypłyńcie po mnie na molo jak się ściemni.

- Może chciałabyś zejść ze mną pod wodę, tam jest spokojniej? Nauczę cię nurkować.

Doni, czy ty na pewno wiesz co robisz? mam ochotę zapytać po raz czwarty i gryzę się w język po raz czwarty. Nie mogę tak na wstępie okazać braku zaufania. W końcu jest profesjonalistą.

Który pogubił swoich kursantów

Po raz pierwszy ugryzłam się w język, jak oznajmił, że nie ma czasu na teorię, więc zaczniemy od praktyki. Innymi słowy schodzimy pod wodę od razu, bez przygotowania teoretycznego. Mam tylko machać rękami, gdyby coś było nie tak.

Po raz drugi zatkało mnie jak się okazało, że schodzimy na jednej butli, bo druga jest pusta. Będziemy się dzielić powietrzem.

I ciężarem

Potem okazało się, że nie ma wystarczającej ilości pasów z obciążeniem, wobec tego użyjemy kamieni, żeby się dociążyć. A jak będę schodzić za płytko, to on mnie ściągnie w dół. COOL!!

Jak on chce się wynurzyć z tymi kilogramami u pasa?

Naprawdę mam nadzieję, że wiesz co robisz.

Pod wodą zapominam o wszystkim. Latam. Pikuję w dół i w górę, dotykam wszystkich kolorowych stworów, próbuję złapać za ogon czarną rybę o potwornym pysku (unikając pyska).

Doni w swoich długich płetwach pływa tuż obok jak czarny delfin. Nie potrzebnie się w ogóle o niego martwiłam. On się urodził pod wodą. Po 15 minutach przestaję go trzymać kurczowo za rękę. Kiedy powietrze się kończy i wynurzamy się na powierzchnię jesteśmy zgranym zespołem.Jak dwa delfiny. " I'm finding I can fly so high above with you"

Każde z nas wie swoje. Żadne z nas nie wie wszystkiego. Życie bywa zaskakujące.

Wieczorem, kiedy siedzimy na tarasie kawiarni opowiadam wszystkim o królu małp. Gra muzyka- indonezyjskie wykonanie Bobbiego Mareya. Doni patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami.

- Wrócisz tutaj- mówi z absolutnym przekonaniem

-Nie wiem. Nie mogę tego obiecać- wypowiadając te słowa zdaję sobie sprawę z jego magicznego, balijskiego sposobu myślenia. Dla niego to już postanowione i zapisane w gwiazdach ręką wielkiego małpiego kretyna, do którego modlą się jego przodkowie.

Niezbyt podoba mi się myśl, że coś, czego nie rozumiem mogłoby mieć wpływ na moje życie.

- Jednak, jeśli będę jeszcze kiedyś robić następny etap PADI, to tylko z tobą Doni- dodaję. I mam zamiar dotrzymać tej obietnicy.

Nigdy, przez cały ten czas, gdy byłeś moim instruktorem, towarzyszem i przewodnikiem, mnie nie poprawiłeś, nie pouczyłeś, nie powiedziałeś mi co mam robić, kiedy i jak. Nawet kiedy popełniam grube błędy zagubiona w twoim świecie jak dziecko we mgle, nie zwracasz mi uwagi. Nic cię nie irytuje, nie przeszkadza i nie złości. Nie widziałam u ciebie śladu zniecierpliwienia. Taka jest Twoja natura. Albo wyspa, na której wyrosłeś. A może mieszanka jednego i drugiego daje taki efekt. Zycie jest z Tobą jest proste. Chciałabym się tego od ciebie nauczyć.

Ma to też swoje wady. Drugą stronę medalu.

Siedzimy na brzegu morza z widokiem na świątynię. Do świątyni nie zostaliśmy wpuszczeni, bo nie mam sarongu. Siedzę w swoich wojskowych spodniach, które założyłam do jazdy na motocyklu. W spodniach nie wpuszczają. Doni, choć ma sarong dzielnie dotrzymuje mi towarzystwa.

- Czy chciałbyś polecieć do Europy?

- Nie.

Unoszę brwi w zdziwieniu arogancko przeświadczona, że WSZYSCY przecież chcą mieszkać w Europie...

- Byłem raz w Tajlandii. Ale nie potrafię żyć z dala od wyspy.

- Dziecko morza i wulkanów

Rzeczywiście, myślę sobie, cóż takiego jest w Europie? Zimno i leje przez większą część czasu. Socjal i wyższe zarobki- to przyciąga jak magnes tych wszystkich Azjatów i Afrykanów. Zmusza ich do zmiany trybu życia, do rezygnacji z siebie wśród obcych, którzy ich nie rozumieją i nimi gardzą.

Nie każdy widać marzy o socjalu.

- Nie lubię miast, nawet Denpasar . Nie umiem chodzić w garniturze - słowa wolnego człowieka, który wie czego chce i dokąd zmierza. Jaka krew płynie w jego żyłach? Kim są jego przodkowie?

- Podobno mieszkańcy Bali to dwór królewski zbiegły tu z Jawy przejętej przez muzułmanów

- Tak się mówi

- Jesteś więc potomkiem królów czy artystów?

- czarodziejów

- Wiedziałeś, ze nie wpuszczą mnie bez sarongu. Czemu nic nie mówiłeś?

- To nic. Zabiorę cię na inną plażę.